Grace Koxhaxhiku
@vet0ne
Yıldızların arasında savrulan kız
Müzisyen
19 Mayıs
11 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
ölümü bilmeyen çocuk kabîleleri
Bu sanırım küçük İskender’in en sevdiğim kitabı, bir ayrı. Şiirlerinde o hep kırılmış, öfkeli bir âşık ama burada bahsettiği “ölümü bilmeyen çocuk kabîleleri”ne benzeyen o adam onda farklı bir etki bırakmış gibi, kalbi biraz olsun acıyla da olsa yumuşamış gibi, onu gerçekten çok sevmiş; bir çocuk kabilesine inanır gibi sevmiş gibi…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
şiirsizdik, bunun için ağlamıştık
ah küçük İskender… Kalemin bir çocuk gibi gerçek ve her an kırılabilir gibi. Biraz öfkeli, alaycı ama oldukça cesur. Kalbinde karanfiller açtığında doğmuş, hayata öfkeli ama şiir yazdığı için de bir o kadar bağlı bir şair. Bir filozof. Kelimeleri her şey demek olabilir, bazense ne dediğini o da bilemez. Sadece ruhu kanar ve o bunu tabloya çevirir: al kırmızısı acısına, aşkına, hiddetine ve şevhetine. İyi ki varsın küçük İskender.
Terapiden ucuz ve etkili :)
Uzun zamandır böyle bir kitaba ihtiyacım varmış meğer… Ah Linus, Arthur, Zoe, çocuklar ve gök mavisi denize sahip ada… Tüm bu koşuşturmalı hayatın içinde bazen yüzmem gereken denizin dertler denizi olmadığını unutuyorum. Yalnızlığımın içinde boğuluyorum bazı günler, herkes gibi. Bu kitap beni masamdan kaldırıp o adaya götürdü, yaşamayı sevdiğimi hissettim bu kitabı okurken defalarca. Belki hayattan ne beklediğini bilmeyen, denize bakıp yazılar yazmak isteyen genç bir çocuk belki de kırkına gelmiş ama hayata yeni yeni adım atan bir yetişkinsinizdir… Hangisi olursanız olun, bu kitap hepiniz için. Eminim bir ilaç gibi gelecek, okuyun!!
Rahatsız edici.Psikoloji
akşamlar rahatsız edicidir
bu öyle bir kitaptı ki, bitirdiğimde beyaz duvarla uzun bir süre bakıştık. Öyle ki, bunu yazmaya başlamadan önce bu beyaz ekranla da aynı durumu yaşadık.
Kimsenin hakkında konuşmadığı şeyleri okumayı, seslerini duyurmak isteyen insanları seviyorum, bu yüzden ağır konular okumak her ne kadar yüreğime otursa da kanıksadığım bir şey. Ama bu kitap… Beni gerçekten ama gerçekten çok çok rahatsız etti. Hiç beklemediğim kadar. Çok gerçekti, ve bunu bilmek acı vericiydi. Ürperticiydi. Ne demem ve ne dememem gerek bunu bile bilmiyorum.
Kitap, 10 yaşındaki bir kız çocuğun ağzından yazılmış bir yetişkin kitabı. Ana karakterin ismi Jas; annesi, babası, iki kardeşi ve ölü abisiyle birlikte Hollanda’nın unutulmuş köylerinden birinde yaşamaya çalışıyor.
Anne ve babası, evlilik dışı sahip oldukları çocuklarının ölümüyle din travmalarının etkisi altına giriyorlar. “Günahlarının” bedelini ödediklerini ve ödeyeceklerini düşünüyor, ama aslında bunu çocuklarına ödetiyorlar. O evde konuşulması yasak olan çok fazla şey var; Tanrı onları cezalandırmayı bekliyor. Tanrı hep izliyor, hep duyuyor. Bu yüzden sevgili anne o sabah başarısız bir intihar teşebbüsünde bulunmuş, çocuklar açlıktan hastalanmış olsa bile pazar günü en güzel kıyafetleriyle kilisede gülümsemeye devam etmek zorunda.
Jas montuna hapis. Gölden kaçırdığı kurbağaları izlemeye mahkum. Etrafında olup bitenleri anlamdıramıyor ama belki kurbağalar ona öğretebilir. Hayatındaki parçaları nasıl bir arada tutacağını bilmiyor ama belki her şeyi montunun cebine sığdırabilir. Karnını ve kemiklerini saklayabilir. İyi olacak, bir gün karşı kıyıya kaçacak ve özür olacak. En azından diğerleri gibi kafayı yemezse.
Yaşanılması reddedilen bir yas, izin verilmemiş bir çocukluk, deriye kazınmaya başlamış bir mont,
