'İnsan mutluyken mutlu olduğunu bilmez.Yıllar sonra, çocukken mutlu olduğuma karar verdim :Aslında değildim. Ama sonraki yıllardaki gibi mutsuz da değildim.Mutlu olmakla ilgilenmezdim çocukluğumda. (...) Mutsuzluktan hiçbir şey yapamaz olunca, mutluluğu düşünmeye başladım.'
- Şimdi ben de hiç mutlu değilim, ama gencim ben.Mutsuzluk bana güç veriyor.Bu yaşta mutsuz olmayı,mutlu olmaya tercih ederim.Kars'ta ancak aptallar ve kötüler mutlu olabilir.Ama senin yaşına geldiğimde sarılacak bir mutluluğum olsun isterim.
- 'Mutsuzluğum beni hayata karşı koruyor' dedi Ka, benim için dertlenme.
'Kar, onda hayatın güzelliği ve hayatın kısalığı duygusunu uyandırıyor, bütün düşmanlıklara rağmen aslında insanların birbirine benzediğini, alemin ve zamanın geniş, insanın dünyasının dar olduğunu hissettiriyordu.Bu yüzden kar yağınca insanlar birbirlerine sokuluyorlardı.Kar sanki düşmanlıkların,hırsların,öfkelerin üstüne yağarak onları birbirine yaklaştırıyordu.'