• Bir adam düştü Galata Kulesi'nden..
    Tam 23 kere intihara kalkışmış ve her birinde de inatla hayata itelenmişti Ümit Yaşar Oğuzcan. Pek kişi bilmez bu hikayeyi , “Acılar Denizi” şiirinin nereden geldiğini ve asıl vicdan azabının ne olduğunu.
    Ümit hayattan kopmak için çok çabalamış lakin başaramamıştır, babası Lütfü Bey, annesi Güzide Hanım kahrolur oğullarının vaziyetine. Tabii bir de Vedat var. Ümit Yaşar'ın biricik oğlu. Babasına duyduğu müthiş bir öfke var içinde..defalarca gözlerinin önünde intihara kalkışmış olan babasına. Dün bir kez daha canından vazgeçmişti Ümit. Babası Lütfü Oğuzcan zor yetiştirmişti oğlunu hastaneye. Ve oğlundan çok torunu için endişelenmişti bu sefer Lütfü Bey, vedat'ın gözleri artık korkudan çok kin ile ıslanmıştı. Dayanamıyordu çocuk,aciz bir babanın ölüme koşup varamayışına tanıklık etmekten yorulmuştu. Tedavi edildikten sonra taburcu ettiler Ümit Yaşar Oğuzcan'ı. Ümit'in içinde yaşadıkları bir kenara Vedat ne hissediyordu acaba?
    ***
    Sonrası;
    Duydukları gürültüyle kıraathaneden fırlayanlardan biri “Eyvah!“dedi. “Düştü çocuk, Galata'dan düştü! Yetişin.” yerde yatan çocuğun etrafında toplanan kalabalık çocuğun elinde bir kağıt buldular. Sımsıkı kapalı parmakları,avucuna hapsolmuş bir kağıt.. Zorlukla aldılar ellerinden kağıdı şöyle yazıyordu buruşmuş kağıtta;
    “İntihar öyle edilmez,böyle edilir baba!”
    ***
    6 Haziran 1973
    Pırıl pırıl bir yaz günüydü
    Aydınlıktı, güzeldi dünya
    Bir adam düştü o gün Galata Kulesi'nden
    Kendini bir anda bıraktı boşluğa
    Ömrünün baharında
    Bütün umutlarıyla birlikte
    Paramparça oldu…
    Bir adam düştü Galata Kulesinden
    Bu adam benim oğlumdu.
    -Ümit Yaşar OĞUZCAN
  • Vicdan vardı.
    Bir de azabı.
    Şimdi ikisi de yok...
  • Əlif Şəfəqin avtobioqrafik əsəri olan "Qara süd" romanı yazıçının qızının dünyaya gəlişindən sonra düşdüyü postnatal depressiya nəticəsində heç bir şey yaza bilmədiyi on aylıq həyat dövründən bəhs edir.
    Yer üzünün bütün anaları kimi o da övladını bir müddət həyəcan və səbrsizliklə gözləyir. Onun gəlişini, ona toxunmağı, qoxusunu duymağı, oynamağı xəyal edir həmişə. Ancaq indi qucağında bir neçə günlük körpəsi var və ana özünü çarəsiz hiss edir. Daxilində sıxıntı var, dolub, sanki biri toxunsa, yaxud nəsə söyləsə, hönkür-hönkür ağlayacaq. Körpənin ağlamasından narahat olur, onun ehtiyaclarını duya bilmir. Günlərdir yuxusuz qalır, özünü bir qəfəsdə hiss edir. Bəzən hər şeyi atıb getmək keçir içindən, amma sonra böyük bir vicdan əzabı yaşayır.
    Bu, bir çox yeni ana olmuş qadınlarda baş verən vəziyyətdir. Uşaq dünyaya gəldiyi ilk 10 gün içərisində "Analıq hüznü" (bəzi mənbələr zahılıq, lohusallıq) dediyimiz duyğuların yaşanmasıdır. Həmin dövr bəzi analada qısa sürsə də, ağırlaşma hallarında bir ilə qədər davam edə bilir. Narahatlıqlar iki həftədən çox çəkərsə, artıq doğuş sonrası (Postnatal) depressiyadan şübhələnməyə əsas var. Ana müalicə almalıdır.
    "Qara süd" romanı Əlif Şəfəqdən oxuduğum ikinci roman oldu (Birinci "Eşq"i oxumuşdum). Etiraf edim ki, yazıçı bu dəfə də məni təsirləndirməyi bacardı. Əsəri oxuduqca artıq ana olmuş yazıçıların analıq-yaradıcılıq yolunda qarşısına çıxan problemlərin ortaqlığından, tanışlığından təsirlənməyə bilməzdim. Bu mənada Əlif xanım o qədər yaxın, o qədər doğma gəldi ki, bir ara əlaqə qurub söhbətləşmək istəyi keçdi içimdən. Amma söhbətə ehtiyac varmı? Əsərləri danışar yazıçıların yerinə. Oxucular da əsərlər vasitəsilə söhbət edərlər onlarla.
    Əlif Şəfəq çıxışlarından birində qeyd edib ki, 10 aylıq depresiyya müddətindən xilas olduqdan sonra təxminən 2,5 ay müddətində yazıb "Qara süd" romanını. Maraqlı süjet qurub yazıçı, eyni zamanda nağılvari xarakterlər də (6 barmaq qadınlar) yaradıb.
    Əlif xanım romanını yazarkən Virciniya Vulfun "Özünə aid bir otaq" essesinin təsirində qalması nəzərimdən qaçmadı. Əsəri oxuyarkən, hətta üslub oxşarlığının da fərqinə varırsan. Qadın yazıçıların bənzər qayğılarının işıqlandırılması, bir çox sevdiyimiz xanım yazıçıların nümünə kimi adlarının çəkilməsi və həyatlarından fraqmentlər təqdim olunması təbii ki, zövqümü oxşadı.
    Bütövlükdə, əsər çox faydalı əsərdir. Çünki yazıçı öz təcrübəsindən yola çıxaraq depressiya keçirən analara bu vəziyyətin nəinki səbəblərini və gedişatını, eyni zamanda çıxış yollarını, müalicəsini də göstərib.
    Xoş mütaliələr!
    @mumogluceylan
  • İtaat, iradesinden vazgeçen için, dünyanın bütün hatalarını yapabilme özgürlüğüydü! İtaat, kişinin kendi başına işlemeye asla cesaret edemeyeceği suçları gerçekleştirebilmesinin müthiş bir yoluydu! İtaat, hergün farklı biri olarak uyanılan bir rüyaydı! Öyle bir rüyaydı ki insan kendini sürekli bir şeyler yaparken görüyor ama gerçekte onları kendisinin yapmadığını biliyordu! İtaat, suçluluk duygusu ve vicdan azabının panzehiriydi. İtaat bir mucizeydi!
  • Ve uyumuyorsa eğer vicdan azabı çekiyor demekti.
  • “Bir sürü aptalın saldırısına uğrayan, daha fazlasının da yok saydığı ahlaki vicdan, var olan ve daima var olmuş bir şeydir, yoksa ruh denen şeyin bulanık bir fikirden öte olmadığı Dördüncü Zaman filozoflarının icadı değildir. Zaman geçtikçe, birlikte yaşarken ve genetik değişimler olurken, vicdanımız giderek damarlarımızda dolaşan kanın rengine ve gözyaşlarımızın tuzuna buladık, bu da yetmiyormuş gibi, gözlerimizi en içimizi gören birer aynaya dönüştürdük, sonuçta gözlerimiz, ağzımızla inkâr etmeye çalıştığımız şeyleri çoğu zaman hiç çekincesiz gözler önüne serer hale geldi. Bu genel olguya bir de basit zihinlerde işlenen suçun yol açtığı pişmanlığa çoğu zaman kadim korkular da eklenince, bunun sonucunda, suçlunun işlediği suçun cezası, öyle böyle demeden, hak ettiğinin iki kat olur.”
  • "Vicdan azabı ay gibidir.Her şeyi kaplamaz.Ama hep oradadır.Ve en kötüsü gecelerdir."
    Ingar Johnsrud
    Sayfa 182 - Fredrik Beier