Acıma yaşla birlikte azalır, nefret kaybolur ve yine bulunur ama vicdan azabı bir ömür boyu sürebilir.
_"Bu kadar insan sana ne yaptı? Bu kadar insanla alıp veremediğin ne?"
_"Sevmediler."
_"Ne?"
_"Bir çocuğu sevmediler.
_Çocukluğumuz tohumumuzdur.
_Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz.
_Bu cümle, benim hayatımın özeti."
#SadecesesekokuyarengeHayata Dair
İnsan ölür deselerdi anlamazdım. Bir çocuğa ölümü sordun mu hiç? Bilmez. İyi ki. büyüyemezdi yoksa. Nen ne zaman öğrendim bilmiyorum.
Hayat zorlaştıkça, ekonomik ve sosyal krizler derinleştikçe insanların içindeki o "ince işlenmiş" medeniyet cilası dökülüyor. Medeni, saygılı ve ahlaklı kalabilmek bir içsel disiplin ve karakter meselesidir; emek ister. Ancak şimdiki insan tipi, sabretmek ve emek vermek istemiyor. Her şeye, her arzusuna "hemen ve zahmetsizce" ulaşmak istiyor.
Vicdanım rahat; çünkü ben kimsenin zaafını silah, kimsenin güvenini basamak, kimsenin gözyaşını da kazanç yapmadım... Şimdi herkes kendi payına düşen pişmanlığı yaşasın kendi ektiği nankörlüğü biçsin...
Ben adaleti zamana, hesabı da sahibine bıraktım...