Ölüm gelip oyun bitince şah da piyon da aynı kutuya konuyordu. Ve hiç kimse bu dünyadan canlı çıkmıyor, geride bıraktıklarının içlerine düşürdükleri acı hep aynı oluyordu.
İnsan, yüreği özgür olmadıkça birikmiş küskünlüklerinin esiri olurdu. Yaşamak zorunda kaldıkları için kaderi ya da bir başkasını suçlamıyordu. Çünkü hata yapan ve yanlış kararlarının peşinden gidip küskünlükler biriktiren kendisiydi. Ne yaşadıysa hepsi onun suçuydu.
Sahip olduğumuz şeyler bize ne kadar aitse, biz de o kadar kendimize aitiz. Kendimizi biz yaratmadık, kendimizden üstün olamayız. Bizler kendimizin efendileri değiliz. Biz Tanrı'ya aitiz.