"Madem ağzıma doldurduğun suskunluğu sesinle bozmayacaksın
Bırak bu cümleler bende kalsın.
Oysa ben sana inanmış bir çocuktum
Dağlarımı, kasabalarımı, köylerimi, insanlarımı öldürdün!
Yutkunuyorum!
Madem sessizliğimi sesinle bozmayacaksın
Al hadi bütün cümleler sende kalsın."
Zaten hayat dediğin ne ki? İnsanın sevdikleri olmasa neye yarar? Bu hayatta insanı eşit kılan ölümdür. Doğum ve ölüm arasındaki mesafeyi çekilir kılan ise insanın değer verdikleridir.