Rumeysa Menekşe
@violetflowerc
•Öğretmen
instagram.com/violetflowerc
302 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Emine Işınsu’nun kalemiyle daha önce Çiçekler Büyür ve Sancı kitaplarında tanışmış, her iki eseri de büyük bir beğeniyle okumuştum. Azap Toprakları ise yazarın tarihî roman anlayışını ve güçlü anlatımını bir kez daha görmemi sağladı.
Kitap, yalnızca bir dönemin siyasi olaylarını anlatmakla kalmıyor; yurtlarından koparılan, kimliklerini ve kültürlerini korumaya çalışan insanların yaşadığı acıları da gözler önüne seriyor. Göç, ayrılık, aidiyet ve vatan özlemi romanın merkezinde yer alıyor. Emine Işınsu, tarihî olayları kuru bilgiler hâlinde vermek yerine bunları karakterlerin hayatları üzerinden anlatarak okuyucunun hissetmesini sağlıyor.
Roman boyunca en çok dikkatimi çeken şey, insanların yaşadıkları zorluklara rağmen umutlarını ve mücadele güçlerini kaybetmemeleri oldu. Bir yandan tarihî olayların etkilerini okurken diğer yandan karakterlerin iç dünyalarına tanıklık ediyoruz. Bu da kitabın duygusal yönünü güçlendiriyor.
Emine Işınsu’nun sade ama etkileyici anlatımı sayesinde kitap oldukça akıcı ilerliyor. Tarihî roman okumayı sevenler için hem öğretici hem de duygusal bir eser. Her ne kadar benim için Çiçekler Büyür kadar etkileyici olmasa da, yazarın insanı hikâyenin içine çeken güçlü kalemini bu kitapta da hissettim.
Emine Işınsu okumaya devam ettikçe onun yalnızca tarih anlatmadığını, tarihin içinde yaşayan insanların sevinçlerini, acılarını ve mücadelelerini de anlattığını daha iyi anlıyorum. Azap Toprakları da bu yönüyle hafızamda yer eden bir okuma oldu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Zarar Vereceksin, uzun zamandır okuduğum ve kapağını kapattığımda karakterlerini geride bırakmak istemediğim kitaplardan biri oldu. Bazı kitaplar vardır; olay örgüsüyle etkiler, bazıları ise karakterleriyle hayatınıza sızar. Bu kitap benim için ikinci gruptaydı. Son sayfaya geldiğimde gerçekten “Keşke biraz daha devam etseydi.” diye düşündüm.
Hamdi Koç, hikâyeyi yalnızca bir suç ya da gerilim ekseninde anlatmıyor; insan ruhunun karanlık taraflarını, kırgınlıklarını ve seçimlerinin sonuçlarını da gözler önüne seriyor. Karakterler siyah ve beyaz kadar net değil; her biri kendi doğrularını, korkularını ve yaralarını taşıyor. Bu da onları daha gerçek ve daha unutulmaz hâle getiriyor.
Kitabın en sevdiğim yanı, olayların sadece ne olduğuna değil, insanların neden öyle davrandığına da odaklanmasıydı. Sayfalar ilerledikçe karakterleri anlamaya, onlarla empati kurmaya ve bazen de onlara kızmaya başladım. Bu duygu geçişleri kitabı benim için çok daha etkileyici kıldı.
Anlatım dili akıcıydı ve merak duygusunu sürekli canlı tutuyordu. Bir yandan olayların nasıl sonuçlanacağını öğrenmek isterken bir yandan da karakterlerle vedalaşmak istemedim. Bu yüzden son bölümlerde hem hızlı okuyup hem de kitabın bitmesini istemeyerek ilerledim.
Benim için bu kitap sadece okuduğum bir hikâye olmadı; karakterleriyle bağ kurduğum, zaman zaman düşündüğüm ve bitirdiğimde eksikliğini hissettiğim bir okuma deneyimine dönüştü. Bir kitabın ardından geriye böyle bir his bırakabilmesi bence en büyük başarı. Zarar Vereceksin de bunu fazlasıyla başaran kitaplardan biri oldu.
Hayat ne kadar acı da, zor da olsa yaşamaya değer. Biraz tevazu, biraz samimiyet, biraz tebessüm kimseyi incitmez...
Ve biraz da yağmur...
"Sonra sen seslenirsin...
Her şey biraz eskimiştir
Ve herkes biraz kimsesizdir
Ansızın şehrin kapısını aralar giriverirsin
Sonra sen gülersin...
Belki de güzel şeyler olur
Sen gül, güzel şeyler olsun..."