Rumeysa Menekşe
@violetflowerc
•Öğretmen
instagram.com/violetflowerc
296 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Beklentimin çok üzerinde bir okuma deneyimi yaşadım. Hem dili hem duygusu hem de akışıyla bir solukta okunacak türden, ama okurken insanda iz bırakan bir kitap.
Hikâye, kaybolan bir çocuğun yıllar sonra bile kapanmayan yarasını anlatıyor. Sadece bir kayıp hikâyesi değil; ait olma, köklerinden kopma, suçluluk, anne-babalık ve kimlik üzerine derin bir roman. Yazar hiçbir duyguyu abartmadan, sade ama güçlü bir anlatımla ilerliyor. Okudukça hem ailenin acısına hem de karakterlerin iç hesaplaşmalarına ortak oluyorsunuz.
Kitabın en vurucu karakteri ise Ruthie. Küçücük yaşında hayatı elinden alınan, büyürken kim olduğunu bilemeden yaşayan bir çocuk… Onun gözünden dünyayı okumak, empati kurdukça içinin ağırlaşması… Hele son sayfalarda yaşadığı duygu karmaşasıyla birlikte ben de gözyaşlarımı tutamadım.
Akıcı
Duygusal ama asla yapay değil
Aile, kayıp, kimlik temalarını çok iyi işliyor
Okuduktan sonra uzun süre akılda kalan karakterler
Kısacası; içimde bir şeyleri yerinden oynatan, karakterleriyle iz bırakan bir roman oldu.
Kesinlikle tavsiye ederim, siz de okuyun.
Emine Işınsu’nun kalemiyle daha önce Çiçekler Büyür ve Sancı kitaplarında tanışmış, her iki eseri de büyük bir beğeniyle okumuştum. Azap Toprakları ise yazarın tarihî roman anlayışını ve güçlü anlatımını bir kez daha görmemi sağladı.
Kitap, yalnızca bir dönemin siyasi olaylarını anlatmakla kalmıyor; yurtlarından koparılan, kimliklerini ve kültürlerini korumaya çalışan insanların yaşadığı acıları da gözler önüne seriyor. Göç, ayrılık, aidiyet ve vatan özlemi romanın merkezinde yer alıyor. Emine Işınsu, tarihî olayları kuru bilgiler hâlinde vermek yerine bunları karakterlerin hayatları üzerinden anlatarak okuyucunun hissetmesini sağlıyor.
Roman boyunca en çok dikkatimi çeken şey, insanların yaşadıkları zorluklara rağmen umutlarını ve mücadele güçlerini kaybetmemeleri oldu. Bir yandan tarihî olayların etkilerini okurken diğer yandan karakterlerin iç dünyalarına tanıklık ediyoruz. Bu da kitabın duygusal yönünü güçlendiriyor.
Emine Işınsu’nun sade ama etkileyici anlatımı sayesinde kitap oldukça akıcı ilerliyor. Tarihî roman okumayı sevenler için hem öğretici hem de duygusal bir eser. Her ne kadar benim için Çiçekler Büyür kadar etkileyici olmasa da, yazarın insanı hikâyenin içine çeken güçlü kalemini bu kitapta da hissettim.
Emine Işınsu okumaya devam ettikçe onun yalnızca tarih anlatmadığını, tarihin içinde yaşayan insanların sevinçlerini, acılarını ve mücadelelerini de anlattığını daha iyi anlıyorum. Azap Toprakları da bu yönüyle hafızamda yer eden bir okuma oldu.
Zarar Vereceksin, uzun zamandır okuduğum ve kapağını kapattığımda karakterlerini geride bırakmak istemediğim kitaplardan biri oldu. Bazı kitaplar vardır; olay örgüsüyle etkiler, bazıları ise karakterleriyle hayatınıza sızar. Bu kitap benim için ikinci gruptaydı. Son sayfaya geldiğimde gerçekten “Keşke biraz daha devam etseydi.” diye düşündüm.
Hamdi Koç, hikâyeyi yalnızca bir suç ya da gerilim ekseninde anlatmıyor; insan ruhunun karanlık taraflarını, kırgınlıklarını ve seçimlerinin sonuçlarını da gözler önüne seriyor. Karakterler siyah ve beyaz kadar net değil; her biri kendi doğrularını, korkularını ve yaralarını taşıyor. Bu da onları daha gerçek ve daha unutulmaz hâle getiriyor.
Kitabın en sevdiğim yanı, olayların sadece ne olduğuna değil, insanların neden öyle davrandığına da odaklanmasıydı. Sayfalar ilerledikçe karakterleri anlamaya, onlarla empati kurmaya ve bazen de onlara kızmaya başladım. Bu duygu geçişleri kitabı benim için çok daha etkileyici kıldı.
Anlatım dili akıcıydı ve merak duygusunu sürekli canlı tutuyordu. Bir yandan olayların nasıl sonuçlanacağını öğrenmek isterken bir yandan da karakterlerle vedalaşmak istemedim. Bu yüzden son bölümlerde hem hızlı okuyup hem de kitabın bitmesini istemeyerek ilerledim.
Benim için bu kitap sadece okuduğum bir hikâye olmadı; karakterleriyle bağ kurduğum, zaman zaman düşündüğüm ve bitirdiğimde eksikliğini hissettiğim bir okuma deneyimine dönüştü. Bir kitabın ardından geriye böyle bir his bırakabilmesi bence en büyük başarı. Zarar Vereceksin de bunu fazlasıyla başaran kitaplardan biri oldu.
Horacio Quiroga’nın Güneşli Uygarlıklar kitabı, doğayı, ölümü, korkuyu ve insanın içindeki ilkel duyguları inanılmaz güçlü bir atmosferle anlatan öykülerden oluşuyordu. Kitaptaki her hikâye farklı
Yeryüzü Sürgünleri" beni en çok insanın içine işleyen o sessiz hünüyle etkiledi. Şule Akşun, sadece bir hikâye anlatmıyor; memleketinden, sevdiklerinden, hatta bazen kendinden bile uzak düşen insanların kırgınlığını hissettiriyor. Kitap boyunca karakterlerin taşıdığı yalnızlık, aidiyet arayışı ve susarak büyüttükleri acılar çok gerçek geldi bana.
Özellikle son bölümlerde duygular giderek ağırlaşıyor. Bazı sahnelerde boğazım düğümlendi, finalinde ise gerçekten gözlerim doldu. Çünkü anlatılan şey sadece bireysel bir hikâye değil; yersiz yurtsuz kalmanın, hayata tutunmaya çalışırken içten içe yorulmanın hikâyesi.
Yazarın dili oldukça sade ama bir o kadar da etkileyici. Abartılı cümleler kurmadan insanın kalbine dokunabiliyor. Karakterlerin yaşadığı çaresizlik, özlem ve kırgınlık uzun süre aklımda kaldı. Kitap ilerledikçe onların acısına uzaktan bakan biri olmaktan çıkıp sanki yanlarında yürüyormuş gibi hissettim.
Ben bu kitabı büyük bir duyguyla okudum. Sessiz ama derin iz bırakan, bittikten sonra bile etkisi devam eden kitaplardan biri oldu benim için.
