ellie?⋆.˚
@violetttaa
what better place to dream than in paris?
133 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
"Ufukta toplu konutlar yükselirken neyin gölgesi düşer aşkın, arkadaşlığın, edebiyatın üzerine?"
Barış Bıçakçı şimdiden çok sevdiğim bir yazar oldu. Kaleminin sade fakat etkileyici olmasının, kaynağının hayatın tam içinden gelmesinin yanı sıra kalbimi kazanmasının en büyük nedenlerinden biri mekanın, karakterlerin yaşadıkları yerin Ankara olması. Ankara'nın o hüzünlü hafif buruk soğuğunun esintisini sayfaları çevirdikçe zaman zaman tenimde hatta kalbimde hissettim ve bu bir Ankaralı olarak çok hoşuma gitti. Bu burukluğu ne zaman Türk edebiyatı romanları okusam yüreğimi dolduran, bir türlü adlandıramadığım bir duyguda da hissediyorum. Bu da Türk edebiyatının büyüsü belki de.
Baş karakter olan Cemil'in bir yazar olması ve bu kitabın yazarlığa, edebiyata fazlasıyla değinmesi beni bir yazar olarak daha da içine çekti. Elbette burada yazarlıktan kastım edebi bir şeyler üreten herkes. Yoksa sonunda ne benim ne de Cemil'in kitabı basılmadı. Oysa ikimizde ne şiirler ne romanlar yazdık.
Ankara, bir karmaşa halinde zihinde dönüp duran düşünceler, yüreği altüst eden duygular, basitçe yaşanan küçük hayatlar, yazarlar ve edebiyat. Karşınızda Barış Bıçakçı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ve Ayak Sesleri Sonsuza Dek Kesilir
-spoiler içerir-
"Gelmiş geçmiş en iyi günlerdi, gelmiş geçmiş en kötü günlerdi."
Bu kitapta bahsedilen/bahsedilmeyen sayısız küçük insan 1775 senesinden başlayarak 1800 yılına ve sonrasına uzanan yolculuklarına başlamışlardı.
Bu kitabın beni çok etkilediği, yüreğime bütün ağırlığıyla oturduğu doğrudur. Başım ağrıyana kadar hüngür hüngür ağladığım doğrudur. Acıyı, merhameti ve koşulsuz şartsız sevgiyi tüm gerçekliğiyle kalbimde hissettiğim doğrudur.
Zavallı Doktor Manette'e sonuna kadar bağlı olan kızı Lucie Manette ve Jarvis Lorry en temiz, en merhametli karakterlerdi. Ve onlar hak ettikleri huzura sonunda kavuştular sevdikleriyle birlikte, tıpkı yozlaşmış kalplilerin acıyla göçüp gittiği gibi.
Kendi açılarından haklı mıydı meyhaneci Defarge ve yancıları? Belki. Fakat, "Rüzgâra ve ateşe nerede duracağını söyleyin ama bana söylemeyin!" diyen Madam Defarge, hak ettiği ölümüne ulaştığında bile, o merhametsiz kalbinde yaşattığı acılar ve yaptığı haksız suçlamalar için pişmanlıktan eser yoktu. Eh, sonuçta herkes ektiğini biçti işte! Omuz atmak suretiyle hayatını sürdüren Stryver'dan, Marki'e kadar herkes.
Peki ya Sydney Carton? Onun o yere göğe sığmayacak, unutulamaz fedakârlığı, eskiden yeteri kadar iyi olmayan boş kalbinin sevgiyle ve yüce gönüllükle dolması, onu bu kitabın en iyi karakteri yapıyor. Son bölümde, kalbi tertemiz bir şekilde huzura, özverili fedakârlığına doğru yürüdüğü o son anlarında aklından, yüreğinden geçen umut dolu sözler en sert mizaçlı insanları bile hıçkırıklara boğacak kadar duygusaldı. Keşke kendini ifade edebilme şansına erişebilseydi. Keşke bu mütevazı adamı herkes doğru düzgün tanıyabilseydi.
"'Ben diriliş ve yaşamım,' diyordu Tanrı, 'her kim ki bana iman eder, ölmüş olsa bile yaşar; yaşayanlar ve bana iman edenler asla
what a sad beautiful tragic love affair
Favori filmlerimden birinin romanlaştırılmış kitabı. Guillermo Del Toro'nun şaheserlerinden. Kalbimde çok özel bir yere sahip. Film oyuncuları, kostümleri, ışıkları, müzikleri ve dekoru ile büyüleyici.
Ve kitap... Oldukça yürek burkucu olmakla birlikte betimlemeleri ve metaforlarıyla beni kendine aşık etti. Okunabilecek en çarpık en karanlık hikayelerden birini barındırıyor içinde. Ağlatırken aynı zamanda ürpertiyor. Beklenmedik sırlarla sizi şaşırtıyor. Bitirip bir kenara koyduğumda aklımda ve kalbimde pek çok cümle bıraktı. Etkisinden çıkmak zor. Özellikle de belirli bir karaktere çok bağlanırsanız. Ve dürüst olmak gerekirse ona bağlanmamak elde değil. Sir Thomas Sharpe. Kalbimi çok kırdınız.
Belki sevgi her şeyi iyileştirebilirdi. Belki Lucille genç yaşta biraz şefkat görmüş olsa kurtulabilirdi. Belki Thomas kurtulabilirdi. Fakat belki de bu yeterli olmazdı. Belki bazı insanlar vardır, acı vermekten ve acı çekmekten keyif alırlar. Belki bazıları doğuştan lanetlidir. Belki tek bildikleri acıdır. Belki de gördükleri tek aşk en çaresizce olanıdır.
Marvel'ı çok seviyorum. Bucky Barnes karakterini çok seviyorum. Onun hikayesi belki de en üzücü, yürek burkucu hikayelerden biri. Bunu bilerek başlamıştım okumaya ama beklediğimden daha karanlık bir temayla karşılaştım. Fakat o kadar güzeldi ki... Gözyaşları ve buruk gülümsemeler eşliğinde okuduğum kitabı bitirip bir kenara koyduğumda bırakacağını düşünmediğim bir iz bıraktı kalbimde. Onu hep sevdim ve bu kitapla birlikte hikayesi bir kez daha kırdı kalbimi. 
Mackenzi Lee 'nin kalemi çok güzel. Bunu diğer kitaplarıyla da kanıtlıyor zaten. Bucky'i çok sevmemin de etkisiyle her sayfaya kendimden bir şeyler kattım, alıntılar yaptım, cümlelerin altını çizdim ve hatta ona özel şarkılar adadım. Ve düşünüyorum da aslında en güzel hikayeler geride kırık kalp bırakarak bitenlerdir. Size üzerine ağlayacak kadar güzel eserler veren yazarlar değerlidir. Kalbinizden bir parça haline gelen karakterler özeldir.
Mackenzi Lee 'nin kalemi çok güzel. Bunu diğer kitaplarıyla da kanıtlıyor zaten. Bucky'i çok sevmemin de etkisiyle her sayfaya kendimden bir şeyler kattım, alıntılar yaptım, cümlelerin altını çizdim ve hatta ona özel şarkılar adadım. Ve düşünüyorum da aslında en güzel hikayeler geride kırık kalp bırakarak bitenlerdir. Size üzerine ağlayacak kadar güzel eserler veren yazarlar değerlidir. Kalbinizden bir parça haline gelen karakterler özeldir.