nur
@vishcery
11 Nisan
32 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Demek hayat dedikleri şey böyle sonuna kadar korkunç darbeler toplamakla geçecek.
İnsanların bazı taşkınlık dönemleri vardır ki, küçük bir hazırlık dakikasıyla başlar. Bu dakikada gözler birbirlerini sorguluyor gibi durur, sanki "Ağlayalım mı?" sorusuyla bakışır. Bu dakika uzun bir zaman kadar hatıralarla doludur, bu bir dakikada bütün yaralar –henüz taze kanayarak, her biri bir başka hatıranın ateşiyle yanarak– açılır. Kalbin binlerce noktalarından birer ıstırap iniltisiyle binlerce delik açılır; türlü kırık umutlar, acı umutsuzluklar, yas hayalleri, bütün hayatın o ağlayan armağanları acı –bir mezarlığın ruhlar meclisi gibi– çığlıklarıyla, gözyaşlarıyla sürüne sürüne buluşurlar. Bir bağrışma ve yas toplamı! Yalnız küçük bir dakika: O zaman gözler kapanır, sanki şu elem mahşerinin üzerine düşmüş bulutlarla yüklü bir gökyüzü. Artık ağlamak zamanı gelmiştir.
"Sizi seviyorum. Ah! Bilseniz, ne kadar seviyorum! O demin kapının arasından dinlediğiniz eseri yazmak için, onun her kelimesini bulmak için sizi düşündüğümü; onu sizin ayaklarınızın altına serip yaymak için yazdığımı biliyorsunuz değil mi? Bütün hayatımda ruhuma hülyanızla hep bir eş olduğunuzu, bir şey, rüyanıza tesadüf etmiş bir hayal, pencerenizden girmiş bir bahar havası, size hissettirmedi mi? Bırakın, şurada, gözlerinizin altında öleyim..."
Bazen birden, hiç beklenmedik bir zamanda zihne çarpıvermiş hakikatler vardır ki senelerden beri damla damla, çeşitli zamanlarda döküle döküle birikmiş izlerin; küçük küçük, başlı başlarına manasız nişanelerin birdenbire doğuveren neticesidir.
Sevmek bu muydu? İnsanı sanki bir mengene içinde sıkıp sıkıp da birisinin ayakları altına ezik, bitik, can çekişerek atmak isteyen bu öldürücü şey, sevmek bu muydu?