Çünkü müphem bir his bana,kim olursa olsun bir insanı tamamen gördükten ve gördüklerini kendinden saklamadıktan sonra,ona hiçbir saman büsbütün yaklaşılamayacağını fısıldıyordu.
Yaşamak,tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek,hayatın sarsılmaz bir mantık ile akıp gidişini seyrederek yaşamak;herkesten daha çok,daha kuvvetli yaşadığını,bir âna bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşamak…
Ve bilhassa bütün bunları anlatacak bir insanın mevcut olduğunu düşünerek,onu bekleyerek yaşamak…
Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün birçok senelerinden daha dolu,daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğinin düşünür ve yeis içinde kalırdım.