“Bazen düşünüyorum da bu hayat yani her şey. Bu gelmeler, gitmeler; koşmalar, durmalar; gülmeler, ağlamalar hepsi sanal be! Yani var da yok aslında ya da yok da biz varmış gibi yapıyoruz”
Bir yerden bir kez kalkıp,
yönü tutturup, yükü sırtlayıp,
yola çıkan kişi, artık,
dursa, hatta yerleşse bile bir yerde,
hep hazırdır artık,
yola da, yöne de, yüke de...
Yola çıkan kişi, hep yalnızdır gerçi, ama
-- yanında, onunla birlikte yürüyenler
bir yana bırakılsa bile--, hep,
bir önceki yerinde bıraktıkları, ve,
bir sonraki yerinde bulacakları,
yanındadır, onunla birliktedir
-- 'yalnız" değildir yani, tam anlamıyla...
Bir yola çıkan kişi, 'kendisi'ni yanında
taşımaz, bir çanta taşır gibi -- 'kendisi',
hep, yanında değil, önündedir; yolun yöneldiği
ama henüz ulaşamadığı bir yerde...