Bir an için hayatı düşündüm. Nasıl insanın yüzüne tükürdüğünü. Uğraşmaya değmediği için her şeyin pislik heriflerin yanına kâr kalmasına nasıl izin verdiğimizi.
Çünkü sen bir hiçsin, oldu mu? Bir hiçsin. Çünkü hiçbir şey istemiyorsun. Hiçbir şey. Hiçbir şey bilmek istemiyorsun, hiçbir şeyde başarılı olmak istemiyorsun, bir şey olmak istemiyorsun.
Tek istediğin kıçının üzerine oturup birlikteliğimizin ne kadar güzel olduğunu söylemek. Güzel olan bir şeyler yapmaktır, bir şeyleri başarmaya çalışmak, fakat sen? Düş kurmayı bile bilmiyorsun. İnsan değilsin sen, bir hiçsin. Tek bildiğin şu balkonda oturup kolunu omzuma dolamak ve "Seni seviyorum, seni seviyorum, seni seviyorum," demek.
Ben oyuncak bir ayı değilim, biliyor musun? Barbie bebek değilim. Ve senden farklı olarak, evde oturup romantik takılmaktan biraz daha fazlasını amaçlıyorum.
Ben usandım. Her şeyden. Hiçbir şeyin anlamı yok, hiçbir şeyin. Bilirsin, bazen bir yere gidersin ve kendine, neden buradayım, diye sorarsın. Ben sürekli böyle hissediyorum. Bir an önce gitmek istiyorum. Bulunduğum yerden başka bir yere. Hiç bitmiyor.