İstanbul'un Aslında Bilinmeyen Bir Yüzü
Ben İstanbul’u hiç görmedim. Ne o dillerden düşmeyen köşklerini bildim, ne fıstıklı dondurmacılarını, ne de Boğaz sefalarını... Benim için İstanbul, sadece haritada bir nokta ya da insanların anlatırken gözlerinin parladığı uzak bir masal ülkesiydi. Fakat Refik Halid Karay’ın satırları arasında gezinirken, ömrümde adım atmadığım bu şehrin hem en asil hem de en kirli zamanlarına öyle bir şahitlik ettim ki, döndüğümde kendimi oradan sürgün edilmiş gibi hissettim.
Kitabı okurken anladım ki İstanbul’u tanımak için sadece sokaklarında yürümek yetmiyormuş; onun ruhunun nasıl parça parça satıldığını görmek gerekiyormuş. Okunmasını tavsiye ederim:)
Reklam
Kitabın kapağını açtığımızda ana karakterin öleceğini anlayabiliyoruz. Hikâye aslında sondan başa doğru ilerliyor. Konu namus cinayeti olarak görülse de töre, aile ilişkileri hakkında bilgilere de yer veriliyor, ama şaşırdığım ve gıcık olduğum konu ise ana karakterin ölümüne kimsenin engel olmadığı... Toplumun her şeyi bildiği halde sessiz kalması ve toplumun namus algısı herkesin hayatını mahvetti. Günümüzde de böyledir maalesef. Kitap tam anlamıyla mükemmeldi her olayı beni ayrı etkiledi. Okuyanların hayatını tam anlamıyla etkileyecek bir kitap. Her kitaplıkta bulunması gereken yazarlardan bir tanesi... Şans verilmesini öneririm. Keyifli okumalar:)
