“Kısasa kısas. Kalp kırılır, dağılır ama sorun değil, birleştirmene gerek yok, sorun değil; kalp bu, ağrısı sızısı azalır çoğalır fark etmez, sorun değil. Sadece o parçalarla ne yapman gerektiğini bil.”
“Ab inito. Ab imo pectore. Ad astra
Başlangıçtan. Kalbin derinliklerinden. Yıldızlara doğru.”
“Çünkü böyle olur. Yaşarsın ve yaşamaya devam edersin. Yaşamak tam olarak böyledir, başına kötü şeyler gelir ve bu bazen kalbinin paramparça olması anlamına gelebilir ama bir saniye sonra neler olacağını tahmin edemezsin. Korkuların, üzüntülerin, şaşkınlıkların arkasından ne çıkacağını bilemezsin. Muhakkak bir şey çıkar, bunu bilirsin. Bu varoluşta hiçbir duygu tek başına değildir. Kimse sonsuza kadar ya da yaşamlar boyunca korkamaz. Kimse sonsuza kadar acı çekemez. Her gün mutlu olamayacağı gibi…”
“Tek bir şey değildi. İnsanı son raddeye getiren şey hiçbir zaman tek bir hamle olmazdı, her şey yaşanırdı ve bir gün ayağın takılırdı, seni bir daha ayağa kaldıramayacak o darbe ayağının kayması sanılırdı.”
