Whocanread
@whocanread
Booklover
Şu anda okuduğu kitap
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yüz körlüğü ile ilgili en son okuduğum kitap gerilim türündeydi ve romantik komedide nasıl olacak beklentisiyle kitaba başladım.
Peki hayal kırıklığına uğradım mı? Hayır Özel Koruma’yı okuyanlar da hak verecektir bu yazar bir şekilde sizi bağlıyor
Kitap romantizmin yanında duygusaldı da. Sadie’nin yüzleri görememesi ve bu sırada yaşadığı sıkıntılar geçmişten gelen yaralarını da ortaya çıkardı. Tam bu noktada ise ben bu kitaptan bağımsız olarak bir şeye sinir olurken buldum kendimi
Bu kısmı kitabı okurken yazdım ve buram buram duygusallık kokuyor. Biraz spoiler de olabilir bu sitem, o yüzden dikkat edin Kitaplardaki karakterlerin insanüstü affedici şekilde yazılmasını anlamıyorum Sadie’nin babası başlı başına bir yorumu hak ediyor. Bu kız ameliyat olmuş, bir şeyler ters gitmiş ve yüzleri göremiyor. Ve babası ortada yok djdjdkkd. İyi misin, bir şeye ihtiyacın var mı diye yalandan bir soru bile görmüyoruz. Vefat eden annesini öyle çok seviyormuş ki(!) ölünce kendini dağıtmış, toparlanıp Sadie ile ilgilenememiş sonra da telafi için bir kadınla evlenip Sadie müthiş bir üvey anne ve kız kardeş getirmiş djdkdkdk. Sonra da bu kız kardeş Sadie’e eziyet ettikçe gerçeği umursamamış, o kızın yalanlarına kanmış ve Sadie’yi yatılı okula yollamış. Ya bi git Allah aşkına ya… Adam o kadar umursamaz ve bencil ki, bırak baba olmayı normal vicdanlı bir insan olmayı becerememiş. Sadie de hala affedici… Hem ağlıyorum hem de sinirim bozuldu
Kitabı sevdim, Sadie’nin yüz körlüğü çekerken zorlanması “hem ay yok artık insan fark eder” dedirtti hem de insanın kendi başına gelse aynı alıklığa kapılacağını düşündürttü
Alaska’ya Giderken beni üzdü, sinir etti, ağlattı ve kalbime dokundu
Calla’nın annesi babasını gördüğü anda aşık oluyor ve onun yanına, Alaska’ya taşınıyor. Bu hayat tarzına adapte olamayınca da Calla’yı da alıp Toronto’ya, ailesinin yanına dönüyor. Yine de giderken de, orada da Wren’in gelip onları almasını, bir adım atmasını istiyor. Wren ise o admı hiç atmıyor. Arkadaşlar ben kahroldum. Birbirini son ana dek seven ama kavuşmayı beceremeyen bu çift beni mahvetti Hele 444. sayfa ve sonrası… kalbimi o kadar kırdı ki
Calla’nın yanında onu seven bir aile olsa bile babasının yokluğu hep orada duruyor. Bir yandan kaybettikleri zamana üzülürken babasının başka bir kız çocuğuyla yakın bir bağ kurduğunu görmesi… BİR DAHA KAHROLDUM.
Ay bu kitapta herkese o kadar üzüldüm ki
Diğer yandan ise Jonah tam bir pislikti Kasabasını ve hayat tarzını çok sevdiği için “şehirli kız” etiketi yapıştırdığı Calla’yı bilerek zorladı. İkisinin ilişkisi sonradan tatlı bir yere doğru ilerledi
Alaska’ya Giderken’i bitirdiğimde seri olduğunu öğrendim. Hikaye tamamlandığı için yan çiftler mi diye düşünürken aynı çiftin olduğunu gördüm. Belli ki ilişkileri ve birbirlerinin hayatlarına uyum sağlamaları pek kolay olmayacak Yine de sakin ve tatlı bir şekilde devam edeceğini umut ediyorum
Küçük kasaba hikayelerini her zaman sevmişimdir. Alaska’ya Giderken gibi halkın yaşadığı zorlukları ve birbirlerine nasıl sahip çıktıklarını hissettirenleri ise ayrı bir seviyorum. Kitap beni beklediğimden daha çok etkiledi ve Jonah’ın Wren’in hatalarını tekrarlamaması içimi ferahlattı Umarım serinin devamı da çıkar
Böylesi derin bir konu için sayfa sayısı çok azdı. Başlarda acıyı buram buram hissettik. Asya için içimiz parçalandı ve yavaş yavaş bir aşk başladı. Sonra hop oldu da bitti maşallah.
Kitabın ortalarında net 100 sayfaya daha ihtiyaç vardı.
Bir deee SPOİLER
Bu kadar büyük bir oluşumdan bahsediyoruz, Roman’ın bile adamlarından birinin kızı kaçırılmış ve Asya zaten İtalyan mafyasından biri gibi. Bu adamlar iki paragrafta bulundu. Bir olay, aksiyon hiçbir şey yoktu. Çok boşa harcanmıştı o kısımlar
