kimimiz var ki bizden başka? bir gün herkes hayatına gidince anlıyor insan bu dünyada sadece iki ayak üzerinde durduğunu.
Reklam
kendime çelme takıyormuşum gibi hissediyorum bazen. bende bana benzeyen ama beni dinlemeyen bir ben daha yaşıyordu sanki.
“zaman diye bir şey yok.” derdi. “ama saatler yine de lazım. çünkü insan ölçemezse boşlukta kaybolur, yaşamayı bile hatırlamaz.”
her birimizin önüne konan hayat planı 25 yaşına kadar okullara gidip eğitilmek. sonuç ne peki? ülkesi dışında hiçbir ülkeye gidememiş, ana dili dışında hiçbir yabancı dile hâkim olmayan biri olmak. bunlar bir yana yıllarca süren eğitimlerden sonra işe girememek. peki tüm bunlar ne için? dünyada doğup dünyayla iletişime geçmeden, gidip konuşmadan, gezip göremeden kendi sokağımızda doğup büyüyüp ölmek için mi?
kendinizi, kendinizle zaman geçirmeyi yalnızlık sanmayacağınız şekilde yetiştirin.