Ölüm geldiği vakit,
İnsanlar toplandı etrafımda.
Bir imamın önünde kaldı bedenim,
İnsanlarsa arkamda.
Toprağın içinde üstüme atılan topraklar,
İnsanlar benim için nedensizce ağladılar.
Aslında benim için değildi gözyaşları,
Tek sorun ölümün evrende var olması.
Yeryüzüne yabancı bir yüzüm
Yalnızlığımla alay eder, yeri geldikçe gülerim
İnsanları seçerek sevmeyi severim
Vakit kaybetmeden günü ağartmak için seçerim
Yalnızlığım benim o uçsuz bucaksız
Derinliğin pamuklara sarılmış çorak topraklara atılmış yalnızlığım
Yeryüzü henüz aklımda dönüp duruyor
Hayat salıncak mıdır? Ben çocuk muyum?
Bu soruları büyümeden önce anneme sormalıydım
Babam iş güçle uğraşır, annem de öyledir
Ne yapsın bu insanlar?
Bana göre yaşayan en adil ölecek olanlardır
Sorum cevapsız kalsın, bırakın
Salonu terk edin, yastıklara başınızı koyun
Ben öyle yapıyorum
Fuat Adıgüzel
Neye inanacağım diye düşünme
İnanılmayacak milyonlarca olay ver yeryüzünde
Bunak kuşlar her zaman kibirli dağları ziyaret eder
Bense ağzımda sigarayla mesken tutmaya çalışırım
Nasıl olur da bu hale gelebilirim
Bunca ümitsizlik, bunca keder
Hepsine ek olarak bir de kadersizlik
Bana muhalefet yeryüzünün en dramatik esprisi
Kaçıyorum bazen kendimden, kendime dair olan her şeyden
Çıkıyorum kendi aklımdaki dağın başına
Her şey bu kadar anlamsız, kaygısız olabilir mi?
Oluyor işte bir dağın başında olunca
Fuat Adıgüzel
Kira vereceğiz mi gönlünün odalarına
Fetih hareketleri başlatmalıyım sence
Hoş sohbet biriyimdir genel söylentilere göre
Ağzından bir defa bu lafı duyamadım
Kalbimin girdaplarından yeterince boğuldum
Bırak göğsüme ruhunla uzanmayı
Kendi bildiğim gibi yaşayayım
Sence senle birlikte nasıl yaşamalıyım
Fuat Adıgüzel