“Ben daha çok hiçbir yere ait olmayan bir bambu sapı gibiydim.Bambu sapından bir parça koparıp herhangi bir toprak parçasına soktuğumuzda tutar.Toprağa gömülen sap çok geçmeden yeni kökler salar be geçmişi ve hatıraları olmadan yeni yerinde büyümeye başlar.”
“Güneş ısıttı,ısıtacak gökyüzünü.Sahildeki kumları.Verimli ovayı.Geceleri yıldızlar bürüyor gökyüzünü.Eski çağlarda belki kumsalda da sevişti insanlar.Ben yada başkası böyle yaşadı Akdeniz’i.Böyle yaşayacak.Binlerce yılın güneşini şimdi ben bekliyorum.”
“İşte eğer Tanrı izin verirse ve yaşarsam,ilerde bu günlüğü basmak istiyorum.Çünkü bu hastalık hayatımı daha da ilginç yaptı.Heralde böyle bir kitap yani günlük,insanların hoşuna gider,ilgilerini çeker bir çocuğun kanser olması ve sonra kitap çıkarması.”
“Şu anda hastane odasındayım.Biliyor musun hastalığım neymiş?LÖSEMİ.Yani kan kanseri.İnanamıyorum.Ben kanserim.Hep başkalarından duyardım ve cız ederdi ne kötü,ölecek heralde diye düşünürdüm.Oysa şimdi ben ölecek miyim?Allahım niye?Niye ben?”