Büşra
@witchufflepuff
15 Ekim
73 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
bridgerton
Yüreğe Söz Geçmiyor || #Bridgerton
Uzun zamandır kitap okuyamadığım ve bu durumdan nasıl kurtulacağım diye söylenerek gezindiğim bir dönemde sevgili Bridgerton ailesi elimi tutarak beni buradan kurtardı. Gerek hikayenin akışı, gerek de eğlenceli anlatımı ile kitaba ba-yıl-dım!
Seri biliyorsunuz ki yakın zamanda dizi olarak da uyarlandı. Seriye merakım da dizi sayesinde gerçekleşti ancak diziyi izlemeden okumak istedim. Ve iyi ki de yapmışım bunu.
Kalabalık bir aileyi işlerken bu ilişkileri okura aktarabilmenin zor olduğunu düşünürüm. Karakterleri tanıtmak, onları bu süreçte adapte etmek böylesine kalabalık karakterli bir serinin ilk kitabında bize hem iyi tanıtılmış, hem de güzel aktarılmıştı.
Daphne Bridgerton'u gerçekten çok ama çok sevdim. Zekasıyla, sevdiklerini korumasıyla ve özellikle de laflarıyla son zamanlarımın favori karakterlerinden birisi oldu.
Simon ise yer yer beni hareketleri ile kızdıran ama bu hareketleri yapmasına sebep olan şeyleri düşününce yer yer hak vermeden geçemediğim bir karakter oldu.
Sayfaların elimden nasıl kayıp aktığını inanın hatırlamıyorum. Uzun zamandır bu kadar içinde hissettiğim bir kitap evreni olmamıştı. 
Julia Quinn 
Yüreğe Söz Geçmiyor
Başını sallamaya başlayan Simon'un elini tuttu ve sevgiyle okşadı. "Bana hep sevgi verdiler," dedi. "Büyürken, sevgi ve ilgiden başka bir şey görmedim ailemden. Bana güven, bu sevgi her şeyi kolaylaştırıyor."
"Zümrütü çok sevdiğimi nereden bildin?" "Bilmiyordum," dedi Simon. "Bana gözlerini hatırlattığı için aldım."
"Gözlerim . . . " Daphne'nin gözleri kısılmış, başı yana eğilmiş, gülmesini bastırmaya çalışırcasına dudakları büzülmüştü.
"Simon, benim gözlerim kahverengi."
"Evet, hemen hemen kahverengi," diye düzeltti Simon.
Daphne, oturduğu yerde kaykılarak, biraz önce Simon'un yüzündeki morlukları görmek için kullandığı aynaya doğru döndü ve gözlerini kırpıştırdı. Sonunda, "Hayır," dedi. Sesinde, bir çocuğa sabırla ders anlatırmış gibi bir ifade vardı.
"Kesinlikle kahverengi." Simon uzanıp tek parmağıyla, Daphne'nin gözünün altına hafifçe dokundu. Kirpiklerinin hassas yumuşaklığı, elini okşuyordu. "Etrafı kahverengi değil," dedi.
Daphne'nin bakışı, biraz şüphe, biraz da umut doluydu.
Ardından, içini çekerek ayağa kalktı ve neşeli bir şekilde, "Ben kendim bakacağım," dedi.
Simon, onun aceleyle kalkıp aynaya doğru gidişini, mutlulukla izledi. Daphne, yüzünü aynaya yaklaştırmış, gözlerini açıp kapıyordu. Sonra, elleriyle gözlerinin kenarlarından tutarak, iyice açtı ve dikkatle aynaya baktı.
"Ah, Tanrım!" diye bağırdı. "Bunu hiç görmemiştim."
Daphne, etkilenmiş bir halde ona bakıyordu.
"Gökyüzüne baktım ve ... " diyen Simon, o geceyi yaşıyor gibiydi. "Bir gariplik vardı." "Gökyüzünde nasıl bir gariplik olabilir ki?" Simon omuzlarını silkti ve tek elini havaya kaldırdı. "Öyleydi ama. Bütün yıldızlar yanlış yerdeydi."
"Güneydeki gökyüzünü görmek isterdim," diye mırıldandı Daphne. "Eğer çekici ve uğruna şiirler yazılacak kadar güzel bir kadın olsaydım, sanırım ben de seyahat etmek isterdim."
"Ama sen zaten erkeklerin uğruna şiirler yazdığı bir kadınsın," diye hatırlattı Simon "Sadece şansına kötü bir şiir çıktı."