“İnsan,haklı olduğunu bile bile kaçar mı?”
Sevgi, “Kaçabilir” dedi kendine güvenen bir sesle.”Evet” dedi Hikmet de “Bu kadar haklı olduğu halde,böylesine haksız görünmeğe dayanamamıştır.Kaçmakla,bir bakıma bütün dünyayı suçlamaktadır belki de.Böyle bir topluluğun içinde yaşayamayacağını anladığı için kaçmaktan başka çare bulamamıştır.”
Ne var ki,dünyada ‘sizi anlıyorum’ gözlerinin sahteleri türemişti; gerçeği sahteden ayırmak çok zordu. ‘Sizi anlıyorum konuşmanıza ihtiyaç yok’ ya da ‘siz onlara bakmayın yalnız gözlerime inanın’ bakışlarının çoğu aslında ‘bugünü geçirmek için birine ihtiyacım var’ kalıbından ibaretti. İnsanın,böyle sahtekârları görünce,başı ağrıyordu.