Ebru️

Cihan bağında insan bir şecerdir gayriler yaprak Nebiler meyvedir sen zübdesisin ya Resulallah
Niyâzî-i Mısrî
Niyâzî-i Mısrî
1000Kitap
Reklam
Cam gibi kırılgan bir yerde sakladım seni içimde, Aramızdaki o sessiz bağ, kelimelere sığmadı hiç. Ne zaman gözlerim uzaklara kaysa, hep sana değdi içim. İçimde büyüyen sevgi, vedaya en çok yakışan sızı oldu. Peki ya şimdi… gitmek mi zor, kalmak mı daha ağır, bilmiyorum.
1000Kitap
Üstünden onca zaman geçmesine rağmen hatırladıkça bana iç çektiren sızıyı hiçbir yere atamadım zaman eskidi, ben eskidim ama o hâlâ ilk günkü gibi dipdiri...
1000Kitap
Bazı insanlar vardır, hayatından çıkıp gider ama içinden hiç çıkmaz. Zaman geçer, mevsimler değişir, yüzüne başka gülüşler konuk olur belki… ama onun bıraktığı iz, hiçbir şeye benzemez. Ne kadar unutmaya çalışsan da, bir şarkıda, bir sokakta, bir kelimede ansızın karşına çıkar. Sanki hiç gitmemiş gibi. Unutamamak aslında hatırlamayı istemekten değil, o kişiyle kurduğun bağın derinliğindendir. Çünkü bazı insanlar sadece hayatına girmez, senin bir parçan olur. Onu unutmak demek, biraz da kendinden vazgeçmek gibi gelir. Bu yüzden insan bazen bilerek hatırlar… canı acısa bile. Geceleri daha zor olur. Kalabalıkların sustuğu, düşüncelerin yükseldiği o saatlerde, en çok onun yokluğu konuşur. “Acaba o da hatırlıyor mu?” diye geçen bir düşünce, kalbinin en sessiz yerine yerleşir. Ve cevap hiçbir zaman gelmez. Ama belki de unutamamak bir eksiklik değil… Bir hatıradır. Yaşadığının, sevdiğinin, gerçekten hissettiğinin kanıtı. Çünkü bazı insanlar unutulmaz; onlar, kalbinin en derininde, hep biraz “orada” kalır. Ve sen devam edersin… ama içinde, onunla eksik.
1000Kitap
"Söküp atmak mümkün mü bendeki şu seni? Nasıl gidilir senden, her yol sana çıkarken? Terk etsem de bu şehri, bu canı ve bu teni; Ki vardığım her son, sana çıkarır beni."
1000Kitap
Reklam