Ebru️
@withebr_
Kendinin bile ücrasında yaşayan..
Lisans
Bursa
692 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
"Ev gibisi yoktur."
Puan vermedi·144 syf.·
2025 27. kitabı
Küçük bir kız çocuğu olan Dorothy, Kansas'taki evinde köpeği Toto ile birlikte yaşarken büyük bir kasırga çıkar ve onları büyülü Oz Diyarı'na savurur. Dorothy, evine geri dönebilmek için Zümrüt Şehri'ne gidip Oz Büyücüsü'nden yardım istemek zorundadır. Yolda, beyin isteyen Korkuluk, kalp isteyen Teneke Adam ve cesaret isteyen Korkak Aslan ile tanışır. Dört arkadaş birlikte tehlikeli bir yolculuğa çıkarlar ve sonunda herkesin aradığı şeyin aslında kendi içinde bulunduğunu fark ederler.
Baum'un dili sade, akıcı ve çocukların anlayabileceği düzeydedir. Masalsı bir anlatım kullanılmış; olağanüstü olaylar, renkli mekanlar ve sembollerle doludur. Zümrüt Şehri'nin parlaklığı, Sarı Tuğlalı Yol'un sürekliliği ve karakterlerin sembolik özellikleri eserin alegorik gücünü artırır.
Oz Büyücüsü, sadece bir çocuk kitabı değil, insanın kendine inanması gerektiğini anlatan evrensel bir hikâyedir. Her yaştan okuyucuya umut, cesaret ve dostluk mesajı verir.
Hayal gücünü besleyen ve klasikleşmiş bu eser, edebiyat tarihinde hem fantastik türün hem de çocuk edebiyatının mihenk taşlarından biridir.
"Gerçek büyü, kendine inanmakta saklıdır."
Keyifli okumalar:)
"Acıya rağmen yaşamak."·210 syf.·
9/10
Beğendi
·2025 25. kitabı
Yu Hua'nın 1993'te yayımlanan "Yaşamak" adlı eseri, Çin'in modernleşme sürecinde sıradan bir köylü ailesinin yaşadığı sarsıcı dönüşümleri konu alır. Roman, başkahraman Fugui'nin gözünden savaş, yoksulluk ve politik değişimlerin birey üzerindeki etkilerini gerçekçi bir dille anlatır.
“Yaşamak”, ilk sayfasından itibaren kalbe usul usul dokunan ve her satırında insanlığın en derin acılarını hatırlatan bir romandır. Fugui’nin hayatı belki bir roman kurgusudur ama hissettirdikleri son derece gerçektir. Yu Hua, sadece bir adamın savrulan hayatını anlatmakla kalmaz; kaybetmenin, sabretmenin ve yine de nefes almaya devam etmenin nasıl bir yük olduğunu iliklerimize kadar hissettirir.
Bir bir sevdiklerini yitiren Fugui her defasında yeni bir acıya uyanır, ama nedense hiçbir zaman “pes etmeyi” seçmez. Çünkü onun için yaşamak artık bir var oluş biçimidir. Gözleriniz dolarak okursunuz; bazen sayfayı çevirirken kalbiniz ağırlaşır, bazen kısa bir süre durup kendi hayatınızı düşünmek zorunda kalırsınız.
Bu roman sadece gözyaşı değil, sessiz bir iç çekiştir. Hayatta kalmanın değil, yaşamanın ne kadar ağır bir sınav olduğunu tüm çıplaklığıyla gösterir.
Okuduktan sonra derin bir nefes alır ve sadece şunu fısıldarsınız: “Ne olursa olsun… yine de yaşamak.”
"İnsan yaşadıkça her şeye alışıyor. Acıya bile..."
Keyifli okumalar:)
"Beni güzel çizen ressam, ruhumu görmedi."
Puan vermedi·272 syf.·
2025 22. kitabı
Oscar Wilde'ın Dorian Gray'in Portresi, sadece bir roman değil; insanın iç dünyasında yankılanan bir aynadır. Aynı zamanda kim olduğumuzu, kim olmak istediğimizi ve bunun bedelini sorgulatan, derin bir iç hesaplaşmanın hikâyesidir.
Dorian ilk başta masum, güzelliğiyle neredeyse kusursuz bir gençtir. Ama zamanla bu güzellik, içindeki boşluğu gizlemek için bir örtüye dönüşür. Ruhundaki çürüme, yüzüne yansımadığı için kendini kandırması kolaylaşır. İşte burada Wilde, bize çok acımasız bir gerçek gösterir: İnsan, dışarıdan hayranlık uyandırsa da içeride bir çöküş yaşıyorsa, bu sessiz yıkım en sonunda her şeyi alır götürür.
Ben bu romanı okurken yalnızca Dorian'ın değil, kendi içimdeki çelişkilerin de izini sürdüm. Kaç kere kendimizle çelişiyoruz? Kaç kere başkalarının gözündeki imajımızı korumak uğruna, içimizi susturuyoruz? Dorian'ın portresi gibi, bizim de görünmeyen ama yavaş yavaş kararan bir yanımız var sanki. Bunu görmek ise cesaret istiyor.
Dorian'ın hikâyesi bana, bazen farkında olmadan içimizdeki masumluğu ne kolay tükettiğimizi hatırlattı. Ve belki de en çok şu gerçeğe dokundu: "Ruhumuzla yüzleşmeden hiçbir aynada kendimizi gerçekten göremeyiz."
Belki de hepimiz biraz Dorian'ız. Ama fark yaratacak olan şey, portremize ne kadar dürüst baktığımızdır. Kitap bitti ama içimde başlayan bazı sorular hâlâ cevap arıyor...
Bu kitabı okurken sadece Dorian'a değil, kendinize de bakın. Her sayfada sorulacak bir soru, her satırda saklanan bir yüzleşme var. Cesaretiniz varsa, bu aynadan kaçmadan geçin. Çünkü bazı kitaplar okunmaz, yaşanır.
Keyifli okumalar:))
"Mecnunlaşmadan Anlayamazsın."1000Kitap
Puan vermedi·100 syf.·
2025 19. kitabı
Bu kitap, bir aşk hikâyesi değil.
Bir akıl terkidir.
Bir gönül sürgünü, bir benlik kaybı.
Leyla yok aslında... Mecnun da yok.
Varlık, aşkın çölünde erir.
Pala, klasik metni alıp kalbimize tuzak kurar.
Okurken fark edemezsin; Bir bakarsın, sen de çöldesin. Susuzsun. Ve su...
Leyla sanıp koştuğun Mevla'dır.
Kitabı bitirdiğimizde elimizde sadece bir soru kalıyor.
"Ben kimi arıyordum aslında?"
Bu kitabı okurken sevdiğin birini düşünme; kaybettiğini sandığın bir duayı hatırla. Çünkü bu kitap, bir aşkı değil, duanın cevabını beklemeyi anlatır.
Keyifli okumalar:)
"İnsan, anlamadığı her şeye hükmetmeye kalkar."1000Kitap
Puan vermedi·111 syf.·
2025 15. kitabı
Ben Bir Gürgen Dalıyım, işte tam da bu gerçeği anlatır sessizce...
Hasan Ali Toptaş, bir gürgen dalının gözünden bakarak doğanın dilini anlatır bize. Ne var ki insan, o dili ne kokuda duyar ne renkte görür. Çünkü insan çoğu zaman sadece kendini duyar.
Bu kitap, kesilen bir ağacın, bir dalın ardından sürüklendiği dönüşüm yolculuğudur. Ama asıl anlatılan, doğadan koparılan her canlının ardında bıraktığı sessiz çığlıktır.
Çocuklara yazılmış gibi görünse de, Ben Bir Gürgen Dalıyım, doğayla kurduğumuz ilişkiye ayna tutan, derin ve yalın bir vicdan masalıdır. Her yaşta okura, bir ağacın kalbinden bakmayı öğretir.
"Sözün özü, insanoğlu benim soyumun dilini çözememişti henüz; kokuca konuşsam da anlamazdı, renkçe konuşsam da..." diyen bir gürgen dalının iç sesiyle, doğayı duymayı ve anlamayı yeniden hatırlıyoruz.
Keyifli okumalar:)