Bakmışsın ki ortasına gelmişsin hayatın ve içindeki çölden başka kazancın olmamış; ellerin bomboş, kalbin kimsesiz. Umutların birer birer solmuş, hayallerin rüzgarda savrulmuş yaprak misali dağılmış. Yolların çıkmaz sokaklara varmış, adımların ise hep geri gitmiş. Her sabah yeniden doğarken güneş, sen karanlığın pençesinde kaybolmuşsun. Ama yine de her şeye rağmen bir yerlerde bir umut ışığı yanar; yeniden başlamak için bir neden bulursun. Çünkü hayat, ne kadar zorlu olursa olsun yaşamaya değerdir.
Bir gün gelir, açmaz dediğin çiçekler açar. Gitmez dediğin dertler gider. Bitmez dediğin zaman geçer. Hayat öyle bir sır ki ; Önce şükür, sonra sabır, sonra da inanmak gerek.
Mevlana