Kaybetmemek uğruna kendin olmaktan vazgeçtiğin her şey senin özüne zarar verir. Kendin olarak hayatına aldığın şeylerse seni zenginleştirir. İnsan vazgeçebildiği kadar zengindir.
Bazen bazı insanları bağışlarız ancak hiçbir şey eskisi gibi olmaz, olamaz. Zaten olmak zorunda da değildir.
…
Yani affetmek, bir insanı eskiden olduğu gibi hayatımıza almak anlamına gelmez; onunla sadece olması gerektiği kadar temas halinde kalmaktır.