egik penceresi poyrazı her zaman geçiren ama güneşi asla içeri sokmayan bir hücrenin gölgesinde acı çekermiş ya da bir şeyler hissedermiş gibi görünmüyordu. sanki hücreyle birlikte taşlaşmış, mevsimle donmuştu.
“Her zaman güzel öten kuğular, ölümlerinin yaklaştığını hissettiklerinde, belki de hizmetinde bulundukları tanrının yanına gideceklerine sevindiklerinden, daha çok ve daha güzel ötmeye başlarlar. Ama insanlar ölümden korktukları için kuğulara iftira atarak, üzüntülerinden öttüklerini, yaklaşan ölümleri için ağıt yaktıklarını söylerler.”