esma
@withhesma
hecelerimde kimi zaman aruzum
Bodrum, 18 Haziran 2004
136 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·128 syf.·
2025 10. kitabı
Sizi alıp gerçekten “yaşamın ucuna “ götüren bir kitap. Özellikle yoğun günlerinizde etrafınızdaki tüm sesleri susturup sadece anda kalmayı öğretiyor. Benim başımın ağrısına baya iyi geldi.. Dili zaman zaman şiirsel o yüzden hemen bitirmek istemedim. Çünkü gerçekten bazı cümleler duvara bakıp düşünmemi sağladı. Ayrıca hayatla ilgili farkındalık yaratıyor. herşey bitecek değil. Tam da şuan yaşamak..Herkese hitap etmiyor. Kendi içine dönmek isteyen, düşünmekten kaçmayan insanlara daha fazla hitap ediyor. —-Ve farkettim ki insan yolculuk yaptığında aslında kendi içerisindeki sınırsız yolculuğa sürükleniyor.
Puan vermedi·128 syf.·
2025 5. kitabı
Maskeler ardındaki ben bana acı veriyor, ve ben bunu kabullenemiyorum. İnsanlara göre kılık değiştiren ve kendi kimliğini kaybeden bir yaşam.. Onu o olduğu gibi kabul etmeyen bir toplum, maskesine bakarak gerçekten maskeli hâlinin o olduğunu düşünen bir birey.. gerçekler acıtırmış insanı. Ama asıl gerçeğin ne olduğunu bilememek öldürürmüş.. Toplumsal maskelerimizle yaşamaya devam ediyoruz.. aslında her toplum, içinde kaybolan bireylerden oluşuyor ve bu kitap, o kayboluşun sessizliğini en çıplak hâliyle anlatıyor.
Puan vermedi
Bu kitabı okurken sürekli içime döndüm. Çünkü anlatılan her şey, sadece Raskolnikov’a ait değildi. Onun zihninde yaşadıkları, bana sanki kendi içimdeki o bölünmüş, yorgun, arada kalmış hâllerimi hatırlattı. Başta sadece bir cinayet gibi görünüyordu; ama ilerledikçe anladım ki, bu bir suç değildi. Bu, seçilmiş bir yoldu. Raskolnikov’un yaptığı şey, karanlıkta bir kapı açmak gibiydi. O kapıdan kendisi geçti ama aslında o geçiş, birçok insanın da gözünü açtı. Biri çıkıp “Ben bunu yaptım çünkü başka bir yol bırakılmadı,” dedi. Belki de onun yüzleşmesi başkalarına da aynayı tuttu.
O cinayet… belki onun için sadece bir eylem değildi. Belki de yaşadığı dünyaya karşı attığı bir çığlıktı. Güçsüzlüğünü bastırmak, kendi çaresizliğini aşmak için, sistemin çürümüşlüğüne karşı bir “ispat” gibiydi. Ama asıl çöküş, suçu işledikten sonra başladı. Vicdan dediğimiz şey, bazen en derin ceza oluyor. Raskolnikov’un uykusuzluğu, ateşleri, paranoyaları… Tüm bunlar bana, insanın en büyük savaşını kendi içinde verdiğini hatırlattı. Ceza, dışarıdan gelen bir şey değilmiş. Ceza, insanın kendi gözlerinin içine bakamamasıymış.
Bana göre “Suç ve Ceza” sadece bir edebiyat eseri değil, bir insanın ruhunun anatomisi. Ve ben bu kitabı okurken sadece Raskolnikov’u değil, kendimi de gördüm. Sessiz kalmış yanlarımı, bastırdığım isyanları, yüzleşmekten kaçtığım duygularımı…
Belki onun suçu bir kapıydı. Belki o karanlık bir yol seçti ama o yol, ışığı daha çok arayanlara açıldı.
Teşekkürler iyi okumalar..
Puan vermedi
Tolstoy 67 yaşında bisiklet sürmeyi öğrenmiş. Hayatta neden geç kalmak kavramı var ? Neye geç kalıyoruz? Neden sürekli insanlarla kendimizi kıyaslıyoruz? Neden hızlı yaşamak için bütün hayatımızı oldu bittiye getiriyoruz ? Bu sahip olduğumuz hayata nankörlük yapmaktan başka bir şey değil gibi geliyor.. 70 yaşında da yaptıklarımı hayal etmek istiyorum. Ve ömrüm yeterse 85 içinde planlarım hayallerim olsun istiyorum o yaşlarda bana ait.
