utanıyorum baktığım aynadan, yemek için elime aldığım çataldan, adreslerini yaymak için elime aldığım telefondan.
canavarların kesip biçtiği çuvalın içinde debelenirken, oraya sığdırılmaya çalışılırken ve feryat figan o çuvaldan bir delik açılması için haykırırken bir halk.
seneler boyunca beslediği canavar onu görmezden geldiği için çaresiz bir halk.
söylenecek her şey söylenmiş gibi tıkalı zihnim. cümlelerin sonuna tek nokta yetmiyor artık. elimden gelense söylenmeye değecek bir şey bile değil.
sıcak yatağa yatarken benim yerime üç beş çocuk koyun koyuna burada yatsaydı da ben can çekişseydim gibi -olsaydı etseydi’li yaralı dilekler içinde başım eğik pısıp kalmak düştü payıma. yorganlara bürünüp utancım içinde boğulmak istiyorum..üzgünüm çok üzgünüm.
asla unutma, asla affetme!