Gerçeği söyleyecek olursam, o an benim düşündüğüm, pek çok kişi değildi, sadece Sumire idi. Orada bulunan onlar değil, burada olan bizler değil, hiçbir yerde olmayan Sumire'ydi sadece o an düşündüğüm kişi.
Birdenbire karşılaşıyor, birbirlerinin yanından geçip gidiyorlardı, bir daha asla karşılaşmamak üzere ayrılarak. Birbirlerine ne söyleyecekleri bir şey vardı, ne de yerine getirmek üzere verecekleri bir söz.
Neden insanlar bu denli yalnız olmak zorundalar? Neden bu denli yalnız olunmak zorunda? Bu dünyada bu kadar çok insan yaşarken, her birimiz bir başkasından bir şeyler beklerken, neden bu kadar yalnızız? Ne için? Yoksa gezegenimiz, insanların yalnızlığından beslenerek mi sağlıyor dönüşünü?