ren
@withren
6 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Yazarın okuduğum dördüncü kitabı ve artık tarzını çözdüğümü kafa yapasının ezbere bildiğim bi sokak olduğu düşünüyor laylaylom dolanıyordum o sokakta, işte şey yani iyi gözüken kötüdür kötü gözüken iyidir çok tuhaf bir olay varsa (başka bir kitabındaki kirli sepetine katlanmış halde koyulan kıyafetler gibi) o aslında o çok basit bir sebebin sonucudur vesaire. Bir de yazarımız ucuz ters köşelerini çok seviyor. Yalan yok ben de çok seviyorum, birazdan ters köşe gelecek birazdan çok şaşırıcam işte okuduğum şeylerin hiçbiri sonuyla alakalı değil bambaşka bir yola sapıcam az sonra hissi beni böyle kıyır kıyır ediyor inanılmaz hoşuma gidiyor okurken. Kendisi saolsun bu kitapta da tarzından zerre şaşmamış ama seviye atlamış resmen e tamam bitti artık dedikçe başladı. Keyiflerden keyif beğendik okurken tamam iyi hoş ama peki mantık hataları var mıydı? O kadar çoktu ki anlatamam mesela adamın interneti olmadan bilgisayarında ne çalıştığını inanılmaz merak ettim ama baydı baymadı abla görmezden geldik iyi de ettik. Sevdim ben kitabı, bayılmadım ama sevdim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bakınız dostlarım ben öyle kalbi sevgiyle dolup taşan bir kardeşiniz değilim, değilim yani barıştım bununla üstelik ama hiçbir şeyden de bu kitaptan nefret ettiğim kadar nefret etmedim heralde ya. Bakın gerçekten. Kitap şöyle kötüydü böyle kötüydü diyerek nefretimi makul bir zemine de oturtacak değilim. Nefretim hali hazırda zaten gayet makul bir zeminde. Bu kitaptan sadece ve sadece nefret edersiniz dostlarım alır okur ve nefret edersiniz. Ki ben de bunu layığıyla yapıyorum, şükür. Şimdi hislerimi yeterince netlediysem kitaba geçelim. Kitap müthiş başlıyor, bakın müthiş başlıyor ilk dört beş sayfası okuduğum en iyi şeylerden biriydi. Karakterlerden beyaz yakalı olanın iş için bulunduğu bir şehirde bir berbere yolunun düşmesiyle başlıyor. Berber karakteri (ki henüz iki karakterin de adını bilmiyoruz) bizi olanca karizmasıyla karşılıyor. Bir takım hal ve hareketleri sadece bizi değil beyaz yaka karakteri de heyecanlandırıyor okuyup okuyabileceğimiz en iyi seksüel tansiyona denk geliyoruz burada ve hani bu iş böyle yapılır ulan diye kıkır kıkır oluyoruz ve olduğumuzla kalıyoruz. Ordan itibaren hiçbir şey iyiye gitmiyor, İskender (berber olan) görüp görebileceğiniz en adi en kaypak en vasıfsız kişi ve kendini tamamladığını yaşadığı yere ve şartlara göre gayet kalifiye biri olduğunu sanıyor, sanadursun dostlarım. Beyaz yaka olanın adı da selim ve güzel bir süprizle daha karşılaşıyoruz yaş farkı var. Dünyada cennet falan derken bir anda İskender (28) ağzını açıyor ve alfa malfa bir şeyler saçmalıyor. Selim (42) hiçbir şey anlamıyor ki bana pek dinlemiyor gibi de geldi abimizin derdi öpüşelim koklaşalım falan altı üstü. Suçlayacak değiliz. Kitapta çok fazla yaşam tarzıma uymuyor deyip de geçemeyeceğim kadar etik dışı şeyler vardı. İskender ve tayfası asla yönelimini
Kitabı okurken koluma, elionun ne istediğini bilmemesi gerçek değil bana zarar veremez yazmama üç falan kalmıştı ki kitap bitti. Elio'nun Oliver'a olan ilgisini kitap bogunca birkaç farklı şekilde gördüm, tutku, takıntı, merak, özenti, ya da herkes seviyor ben de seveyim gibi bir şey. Çok çok az yerde, he bu oğlan bu oğlana aşık dedim. Bi de hala emin değilim. Kitabın ne anlattığından da emin değilim, bir yaz mevsiminde geçen kısacık bir aşk öyküsünden fazla bir şey muhakkak. Yıllar yıllar sonra azar azar görüşmeler oluyor ama sadece 'görüşmeler' başka şeyler değil. Yıllar sonra Elio, Oliverı görmeye gittiğinde Oliverin gözü kapalı Elioyu ailesiyle yemeğe çağırması fakat Elionun 'gidememesi' kitapta bana aşkı hissettiren nadir yerlerden biriydi. Nihayetinde kitap bitti ve asla bu zamana kadar neden okumadım dedirtmezken, kitaplığımda durmasından da rahatsız değilim.
Duygularımın içimde asla dışarıya sızmadan birikip sıkıştığı bir dönemimde okumuş bulundum hem üzüp hem de nasıl bu kadar rahatlatır bilemedim. Kurgunun insanı rahatlatan bir yüzeyselliği var, aşırı derine inip insanların duygularını suistimal etmeden vermesi gereken duyguları güzelce veriyor.
