Ah ki ne ah.. Lisana gelmeyen şeyler var. Dert koyarız onların adını. Zaman zaman yük o kadar ağır olur ki, kelimeler mananın altında ezilir, kifayetsiz kalırlar. Nihayetinde sükut ederler.
Öyle ki, yalnızlığın sessizliği bir liman olur, dalgalı denizlerde yolunu kaybedenlere.
Hasıl-ı kelam,
Limansız kalanlar, şu gürültülü dünyada sözcüklere zulmedip, lafügüzah edenlerdir.
Yunus Emre Hz.leri ‘Ben dert ile ah ederdim, derdim bana derman imiş.’ diyerek inşirah bulurken, dert diye verene dermanca yazılmış olmalı bunca dertler.
Elbette Allah dostları gibi ufkumuz da yüreğimiz de geniş değil, onlar gibi hissetmek, düşünmek çok zor. İnsanın neyi dert ettiği bile nasip işi. Rabbim dertlerimizi arttırsın.