𝐾𝑎𝑟𝑎𝑛𝑙ı𝑘𝑡𝑎𝑛 𝑚ı 𝑘𝑜𝑟𝑘𝑢𝑦𝑜𝑟𝑠𝑢𝑛 𝐾𝑎𝑟𝑎𝑐𝑎? Evet. Evet korkuyorum. Neden biliyor musun?
𝐵𝑢 𝑚𝑢? 𝑏𝑒𝑛𝑖𝑚 𝑘üçü𝑘 𝑘ı𝑧 𝑘𝑎𝑟𝑑𝑒ş𝑖𝑚 𝑘𝑎𝑟𝑎𝑛𝑙ı𝑘𝑡𝑎𝑛 𝑚ı 𝑘𝑜𝑟𝑘𝑢𝑦𝑜𝑟? Korkuyorum.
𝐴𝑙ış𝑎𝑐𝑎𝑘𝑠ı𝑛. Neden?
𝐴𝑙ış𝑚𝑎𝑘 𝑧𝑜𝑟𝑢𝑛𝑑𝑎𝑠ı𝑛. Keşke olmasaydım.
𝑌𝑒𝑟𝑖 𝑔𝑒𝑙𝑒𝑐𝑒𝑘 𝑘𝑖𝑚𝑠𝑒 ışı𝑘 𝑦𝑎𝑘𝑚𝑎𝑦𝑎𝑐𝑎𝑘 𝑦𝑜𝑙𝑢𝑛𝑎, 𝑘𝑎𝑟𝑎𝑛𝑙ı𝑘𝑡𝑎 𝑦𝑎𝑙𝑛ı𝑧 𝑦ü𝑟ü𝑚𝑒𝑘 𝑧𝑜𝑟𝑢𝑛𝑑𝑎 𝑘𝑎𝑙𝑎𝑐𝑎𝑘𝑠ı𝑛. Haklısın. Yürüyorum. Yürümek zorundayım… Karanlıkta. Tek başıma.
𝑆𝑜ğ𝑢𝑘. Hem de çok soğuk artık bu dünya.
Reklam
“Biliyor musun Kunt, beni kan tutar aslında. Ama abim her zaman korkularımın üzerine gitmemi söylerdi. Ben de doktor oldum.”
Küçükken Her gün yarım gofret yeme hakkımız vardı, annem bir gofreti bıçakla ikiye bölüp akşamları veriyordu bize. Elektrikler gittiğinde ne zaman mum yaksak abimle avuçlarımızı ne kadar süre uzatabildiğimizi sayardık, kazanan o günkü gofretin tamamını yerdi. Ben tam 3 saniye tutabiliyordum, abim hiç dayanamıyordu… Gofretleri ben yiyeyim diye dayanamıyormuş numarası yaptığını bu yaşımda, daha yeni fark ediyordum.
“Kış güneşi, karın ortasında bir görünür bir kaybolur. Ellerinin donu çözülür gibi olur ama aslında bir etkisi yoktur. Tatlı, hoş bir his bırakır üstünde, sonra çeker gider… Aldatıcıdır. Aldanırsın.”
Reklam