kelimeler! sadece kelimeler! ne korkunçtu onlar! ne kadar apaçık, canlı ve insafsızdılar. insan kelimelerden kaçamıyordu.
Sayfa 23
içini dökmek, onu sıkan, dilinin ucuna gelen şeyleri anlatıp kurtulmak için doğru anı bekledi ama sonsuz bir bekleyişti bu ve onu çok yormuştu.
Sayfa 50
aynı evde yaşıyorlar fakat birbirlerini tanımıyorlardı; sıkılıyorlar, birbirlerini anlamıyorlardı.
Sayfa 49