ateş
@xenitis_
çiçek solarken kendi sapına eğilir, bilirsin yalnızlık budur
Reklam
İnsanlarla düşüp kalktıkça düşüncelerimiz kararır; ve bunları aydınlığa kavuşturmak için yalnızlığımıza döndüğümüzde, düşürdükleri gölgeyi buluruz.
Kendi mezartaşını yazan bir yerkürede, terbiyeli cesetler gibi davranacak kadar ağırbaşlı olalım.
“Bu kurumlu havanız nereden geliyor?” - “Hayatta kalmayı başardım, anlıyor musunuz? Kendimi şafakta öldürüp öldürmeyeceğimi sorduğum onca geceden sonra hayatta kalmayı…”
Bir gülümseme gördüğümde, orada şunu okumadan edemem: “Bak bana! Bu son defa.”
Reklam