- Neden benim gibi yapmayı öğrenmiyorsun ?
- Sen ne yapıyorsun ki ?
- Kimseden hiçbir şey beklemiyorum. Böylece hayal kırıklığına da uğramamış oluyorum.
Martin Eden'i bitirdigimden beridir kendimi onun gibi hissediyorum. Her şeyin, herkesin anlamsızlaştığını, artık hiçbir şeyin değerinin kalmadığını fark ettim. Geç oldu ama olsundu. Etkisinden çıkamadım hala kitabin.
''N'oldu, Zezé?”
”Hiç. Şarkı söylüyordum.”
”Şarkı mı?"
”Evet.”
”Öyleyse ben sağır olmalıyım.”
İnsanın içinden de şarkı söyleyebildiğini bilmiyor muydu yoksa? Sesimi çıkarmadım. Bilmiyorsa benden öğrenecek değildi.