rüya
@xewn_
her şey ben yaşarken oldu. bunu bilsin insanlar.
hayattan sürekli olarak korkmak, ruhsal bir yok olma biçimidir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
ebeveynler çocuklarını şu sözlerle koşulsuz olarak onaylayabilseydi, hayatlarımız ve dünyamız nasıl olurdu:
“sen bizim için değerlisin; seni daima seveceğiz ve destekleyeceğiz, sen kendin olmak için buradasın; başkalarını incitmemeye çalış ama kendin olmak için sonuna kadar çabala; düştüğünde ve başarısız olduğunda da seni sevmeye devam edeceğiz ama bir gün yanımızdan ayrılacağını biliyoruz; kendi kaderine doğru ilerlerken bizi memnun etmek için endişe duymana gerek yok.”
tarih nasıl da değişirdi! 
hepimiz belleğin dağınık yatağındaki pahalı hayaletlerde yaşıyoruz, çünkü biz onları hatırlasak da, hatırlamadıklarımız bizi hatırlar. 
İçinde olduğunu bilmediğimiz hapishanelerden daha kısıtlayıcı bir hapishane yoktur.
akşam trafiğinin ortasında ya da sahilde otururken veya sabahın üçünde, kim olduğunuza dair en ufak bir fikrinizin olmadığını veya tüm bu koşturmacanın nedenini bilmediğiniz hissetmediniz mi hiç? bu tür bir kafa karışıklığı, şaşkınlık ve şüphe yaşamıyorsak, büyük ihtimalle hayatımızı otomatik pilotta sürdürüyoruzdur.