Yeşil Şiirdir Onun Ruhu
Hızır’dır öncüsü, artçısı bu halkın.
Onlar, tek sahibi metafiziğin,
Ruh ve hakikat medeniyetinin.
Onun uygarlığıdır hayata anlam veren,
Aklı da, aklı açanı da fizikötesine götüren.
Tabiatı verimlendiren,
Ayı ay, güneşi güneş eden,
Çelişkileri bile âhenk olarak kullanan,
Kavisleri bile dosdoğru,
Zehri bile onda şifanın buyruğunda.
Onlardır güneşi ve gölgeyi yerli yerine koyan.
Bu dünya ve öteki dünya, hakikatin gölgesi.
Tanrı aşkını yaşayanlardır onlar.
Mevlâna görünür bir uçtan,
Konya’dan, Kubbe-i Hadra’dan,
Muhyiddin-i Arabî,
İmam-ı Gazâlî,
İmam-ı Rabbânî ve Hallâc esintileriyle dolu uygarlık.
Panjurlar var Hallâc gibi,
Yaz sıcağında ruha açılan.
Sabrın ve tevekkülün son ucu: Geylânî.
Halisliğin saf madeni: Rüfâî.
Dünya nakışlarını silmiş kalpten,
Kalp, âhiret ağacının boyasıyla boyalı nakşı.
Ey kalbim,
Sen yine bunları ara,
Ve bul yeniden.