İnsanlar birbirine en çok acılarından tutunur. İnsan başkasının karanlığında kendi korkularını arar bulur. Onun dağında kendi uçurumuna kavuşursun. Onun kabuğunun altında kendi yaran var sanırsın. Onu iyileştirme umudunda kendi tedavin için umutlanırsın. Belki de aşk denilen şey tam böyledir.
Buraya ait hissediyorum. Kendimi kendime ait hissediyorum yıllar sonra ilk defa. İçime yol gösteren levhalara baktığım, keşfettikçe çoğalan bahçelere daldığım, yaşamak için soluklandığım...