Her sabah yeni bir felakete, taze bir adaletsizliğe ve 'artık şaşırmam' dediğimiz yerden bizi tekrar vuran bir vicdansızlığa uyanıyoruz. Teknoloji çağında birbirimize bu kadar yakınken, insanlığa bu kadar uzak düşmemiz gerçekten trajik.
Savaşlar, ekolojik yıkımlar ve bitmek bilmeyen hırslar arasında kaybolan; güzel bir gelecek hayali kuran gençlerin umudu oluyor. Dünya belki her zaman zordu ama bu kadar bilinçli bir 'kötülüğe' ve 'kayıtsızlığa' teslim olmayı hak etmiyor.
Susmuyoruz, ama yorulduk. Sadece hayatta kalmaya çalışmaktan değil, insanlığın bu kadar ucuza satılmasından yorulduk. Eğer bu dünya bir yere gidiyorsa, biz o uçurumun kenarında çiçek açmaya çalışan son nesil olmayacağız; bu düzeni sorgulayanların sesi olmaya devam edeceğiz.