Daha önce yazardan Malma İstasyonu’nu da okumuş ve çok beğenmiştim. Kendine özgü yalın ve naif bir anlatımı, okuyucuyu içine çeken gizemli tavrı, çarpıcı noktaları ve kurgusuyla oldukça iyi bir kitaptı. Beni yazarın başka eserlerini de okumaya teşvik etti fakat maalesef aynı tadı 17 Haziran’da bulamadım.
Finalinde bütün hikayeyi öğrendiğimiz kırılma anı çok zayıftı. Daha güçlü hatta belki sarsıcı bir son beklemiştim. Bütün kitap boyunca merakla beklediğim 17 Haziran 1986 tarihinde ne oldu? sorusunun cevabı beni bu yüzden yeterince tatmin etmedi. Bir çocuk için oldukça travmatik bir olay olsa da, duygusal anlamda beklentimi karşılamadı.
Ayrıca Vidar’ın o güne dair topladığı bilgileri sürekli tekrar ettiği kısımlar bir süre sonra beni biraz sıktı, bazı soruların da cevapsız kaldığını düşünüyorum, boşlukları olan kafamda oturtamadığım bazı kısımlar vardı.
Sonuç olarak başta konusunu oldukça ilgi çekici bulsam da çok keyif aldığım bir okuma olmadı benim için.
MAAT HAIG "Gece Yarısı Kütüphanesi" ikinci okuduğum eseri oldu. Matt Haig’in kalemi son derece yalın ve akıcı. Gece yarısı kütüphanesi pişmanlıklarla dolu bir hikaye. Kitap hayatında üst üste kayıplar ve hayal kırıklıkları yaşayan, artık yaşamak için bir neden bulamayan nora seed’in hikayesini anlatıyor. Nora, yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide kendisini devasa bir kütüphanede buluyor. Bu kütüphanedeki her bir kitap, Nora'nın geçmişte yaptığı farklı seçimler doğrultusunda yaşayabileceği alternatif hayatları temsil ediyor. Bir okur olarak beni en çok yakalayan yer burası oldu Hepimizin hayatında o okul yerine diğerini seçseydim ne olurdu? O insanı terk etmeseydim şu an nasıl bir hayatım olurdu? dediği dönüm noktaları vardır. Kitap, bu evrensel keşke hissini alıp önümüze somut birer seçenek olarak koyuyor. Nora, ilk sayfalarda belki sana biraz fazla karamsar veya pes etmiş gelebilir. Ancak onunla birlikte o alternatif hayatları deneyimledikçe, onun kırılganlığının altında yatan gücü görmeye başlıyorsun. Yazar, Nora'yı kusursuz bir kahraman olarak değil hataları, pişmanlıkları ve korkularıyla tam olarak bizden biri olarak çizmiş. Bu yüzden Nora'nın üzüntüsüyle üzülüp, onunla birlikte sorguluyorsun. Kitabı bitirdiğinde, kendi hayatındaki "eksik" veya "yanlış" hissettiğin şeylere karşı bakış açın ister istemez yumuşuyor. Mükemmel hayatın aslında ne olduğu üzerine derin bir muhasebeye girişiyorsun. Eğer hayatının bir döneminde sıkışmış hissettiysen, geçmişteki seçimlerin yüzünden bugünkü seni cezalandırıyorsan ya da sadece başka olasılıkların büyüsüne kapılmak istiyorsan, bu kitap ruhuna çok iyi gelecek. Keyifli Okumalar.
kısa ve öz
Demli Keder, üç farklı bölümden oluşan ve her bölümünde insanın ruhuna başka bir yerden dokunan özel bir eser. İlk bölümde içsel yolculuğa çıkaran, adeta bir psikolojik danışmanlık gibi insanı kendiyle yüzleştiren satırlar var. İkinci bölümde şiirler, duyguların en derin ve en yalın hâliyle karşılıyor bizi. Son bölümde ise sevgiliye yazılmış mektuplar; sevginin, özlemin ve kırgınlığın en saf hâlini hissettiriyor. Şiiri ve içsel yolculuğu sevenlerin, okuduktan sonra ‘tadı damağımda kaldı’ diyebileceği bir eser.”
Eflatun Cem Güney'in oluşturduğu, Yunus Emre ile başlayıp Aşık Veysel ile biten bu antoloji, Halk edebiyatını seven okurlar için mutlaka okunması gereken bir kitap.
Okur; Divan edebiyatının ağdalı diline karşılık, gayet samimi ve yalın bir Türkçe ile yazılan şiirlerde Anadolu'nun sıcaklığını ve içtenliğini hissedebiliyor. Neredeyse bütün şiirlerde doğallığı, akıcılığı ve bütünlüğü görebilirsiniz.
Bana göre kitabın tam kalbinde yer alan kişi de Erzurumlu Emrah. Gerçekten iyi bir şair ve münferit olarak da kesinlikle okunmaya değer.
Çağdaş edebiyatta şiir diye yazılan saçma şeylerden sıkılan ve keyifli bir okuma yapmak isteyen herkesin sevebileceğine inanıyorum. Tavsiye ederim. :)
Türk Damarı
Uzun zamandır okuduğum en samimi, en ayakları yere basan tarihi biyografik romanlardan biri oldu Türk Damarı. Yazarın harita mühendisi olması ve coğrafyayı, köyleri, eski adıyla Meğri (Fethiye) bölgesini tasvir edişindeki titizlik kitaba ayrı bir derinlik katmış.
Kitap edebi bir kurgudan ziyade, yaşanmışlığın verdiği o yalın ve vurucu gücü arkasına alıyor. Hamit Çavuş'un Yemen'de ilk kıblemiz Mescid-i Aksa'da ettiği duadan, Çanakkale siperlerindeki ağır kokuya ve ölümle burun buruna gelişine kadar her detay büyük bir saygı ve duygu bağıyla aktarılmış. Özellikle Hamit Çavuş'un 13 aylık esaretten dönüp "firari" damgasıyla divan-ı harbe çıkarıldığı andaki o gururlu duruşu ve vücudundaki süngü izlerini kumandana gösterdiği sahne (Sayfa 46) vatan sevgisinin kelimelerle anlatılamayacak bir portresi gibiydi.
Hafızasını kaybetmeden babasının mirasını bugüne taşıyan 85 yaşındaki Recep Erel'e ve bu kıymetli anıları bizlerle buluşturan Alim Serkan Cesur'a teşekkür borçluyuz. Geçmişini, bu toprakların nasıl kazanıldığını unutmak istemeyen her okurun listesinde olmalı.
Altı Harfli Bir Tatlı / Şermin Yaşar
Şermin Yaşar’ın kalemini uzun zamandır merak ediyordum ve bu romanla tanışmış oldum. İlk dikkatimi çeken şey, yazarın yalın ve gösterişsiz anlatımıydı. Öyle bir dili var ki okurken kendinizi bir köy bahçesinde, karakterlerin karşısına oturmuş da hikâyelerini bizzat onlardan dinliyormuş gibi hissediyorsunuz.
Roman boyunca en çok dikkatimi çeken noktalardan biri, karakterlerin siyah ya da beyaz olarak çizilmemiş olmasıydı. Şermin Yaşar, kahramanlarını aklamaya çalışmıyor; onları tüm kusurları, eksiklikleri ve kırgınlıklarıyla okurun karşısına çıkarıyor. Bu yüzden bazı anlarda karakterlere üzülürken, bazı anlarda onlara kızıyor; hatta yer yer yaşadıklarıyla yüzleşmelerinin kaçınılmaz olduğunu düşünüyorsunuz. Bu grilik hissi, romanı benim gözümde daha gerçek ve etkileyici kıldı.
Selime Teyze ise okurken en çok zorlandığım karakter oldu. Kocasını kaybettikten sonra kendi yasına öylesine gömülmüş ki çocuklarının yalnızlığını, ihtiyaçlarını ve kırgınlıklarını göremez hâle gelmiş. Roman boyunca Selime’den çok onun çocuklarına üzüldüm.
Özellikle Yıldız’ın hikâyesi yüreğime dokundu. Küçük yaşta babasını kaybettikten sonra, annesini de manevi olarak yitirmiş bir çocuğun yalnızlığı çok gerçek ve çok acıydı. Tüm zorluklara rağmen okuyup doktor olması ise onun adına sevindiğim nadir anlardan biri oldu.
Bir diğer yaralı hikâye ise Meltem’inkiydi. Daha bebekken annesi tarafından terk edilen, hayatı boyunca anne-baba eksikliğiyle büyüyen Meltem’in sevgi arayışı içimi burktu. Evliliğinde de aradığı sıcaklığı bulamaması, ait olma ihtiyacını sürekli içinde taşıması karakterini benim için daha da dokunaklı hâle getirdi.
Romanın sonunda, babaannesinin tarif defterinden çıkan ve dedesinin bulmacadaki “altı harfli bir tatlı” sorusuna verdiği “Meltem” cevabı ise kitabın en güzel anlarından