Schopenhauer'in tutkulu aşkı,insanı kör eden güneş ışığıyla kıyasladığı bir lafı vardır.Yaşamın ileriki yıllarında bu ışık azalınca onun yüzünden daha önce göremediğimiz bir muhteşem bir yıldızlı gökyüzü belirmeye başlar.
"Sarkaçlı saatler,halılar,üniformalı uşaklar ne de güzel ! Böyle bir ortam çok can sıkıcı olmalı ! Kulağıma hiç durmadan: Aç insanlar var ! Üşüyen insanlar var ! Yoksullar var ! Yoksullar var ! diye fısıldayan şu gereksiz eşyalardan tek birine bile sahip olmak istemezdim"