Tanzimat romanı dendiğinde çok ağır sözcüklerin kullanıldığı, mâzînin kokusunun buram buram yayıldığı eserleri hayal ederdim hep. Bu kitap tanzimat edebiyatına olan ön yargımı kırdı. Hiç ummadığım kadar akıcı ve eğlenceli bir eserdi. Dergâh Yayınları çok güzel bir iş çıkarmış. Kitabı sadeleştirerek orijinalliğine zarar verme yoluna gitmek yerine, anlamını bilemeyeceğimiz sözcüklerin açıklamasını sayfanın hemen altına eklemişler.
Eleştirebileceğim tek nokta, Ahmet Mithat Efendi'nin son derece taraflı davranmasıdır. Kainattaki tüm olumlu özellikler Râkım Efendi’de toplanmışken; her türlü ahlaksızlık ise Felatun Bey’de vücut bulmuş. Tipleştirmelerin bu denli abartılmış olması, romanın gerçekliğini hayli sarsan bir durum.
Yine de, "İyi ki okumuşum!" dediğim bir kitap oldu.