bağışlatıcı olmuyor ey bagışlatıcı olmuyor
güzel ben hep tanrıyı düşündüm tanrıyı sevdim ben hep tanrının dediğini yaptım günahkâr değilim baktım hiç düşünmedi tanrı beni hiç sevmedi baktım tanrı hiç yapmadı dediğimi töbe töbe ben günahkârım vallakaynattım üç tencerede üç ayrı aşı ekmeği kadına kadını tanrıya tanrıyı ekmeğe üleştirdim Arkadaş Zekai Özger
Şiir
Oturdum kalbimin nüfus sayımını yaptım. Bir-iki dost, çuvalla düşman."
📚🔔 Tatil zili çaldı! Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞 Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İnsan kalkamayacağı o yatağa uzandığı zaman her şey yerini tek bir şey bırakıyor Kimin için yaptım ve o şimdi nerde ? Ben sessizce her gün azalarak gidiyorum Her gün birini affederek geçiyor günüm Biliyorum az kaldı vücut artık çok yoruldu direnci bitti birgün uyumadan uyanmayacağım
"Yazarken insanın kalemini ve yüreğini titreten bazı konular vardır. Hiçbir şey yapamayacağını sandığın, içinde sadece üzülmekle yetindiğin o çaresizlik anlarında; 'Başka bir çerçeveden bakmalı, başka bir şey yapmalı' dediğin o meseleler... ​Ben, Gazze’deki saldırılara, İsrail’in o akıl almaz ve iğrenç faaliyetlerine karşı 'Elimden geleni tam manasıyla yaptım' diyemem. Belki benim gibi hisseden çok kardeşim var. Ama niyetim; kendimizi suçlayıp küçük bir 'Hadi, bir daha ayağa kalkalım' konuşması yapmaktan ziyade, işin asıl mutfağına, derinliğine inmek. ​Yıllardır zulüm altındalar ama Ekim 2023'te bu zulmü resmen büyük bir savaşa dönüştürdüler. Ağır yıkımları takip ederken, o çadırlardaki insanlardan biriymişiz gibi üzüldük. Sonra yavaş yavaş bu üzüntü ağır gelmeye başladı. Dayanamadık; daha az takip edip daha çok dua etmeye çalıştık. Zaman zaman yardım faaliyetlerini artırsak da gündelik yaşamlarımızın ağır bastığı anlar oldu. Ve ne yazık ki mesele, daha büyük bir olay duyana kadar gündemimizden yavaşça silindi, sonra tekrar geri geldi. ​Şimdi bulunduğum noktada geriye dönüp bakıyorum; yanımdaki biri kalbi kırılıp ağladığında içim burkulurken, bunca büyük acıya karşı yeterli bir şey yaptım mı? Yapabileceğim şeyler vardı da ben aktif olmak yerine, nefsimin beni aldatmasına izin verip sadece 'duygusal' kalmayı mı seçtim? ​Artık daha ihlaslı dua etmeli, daha başka şeyler yapmalıyım. Hiç kimse için değilse bile, kendi kalbimi 'zulme alışmamak' noktasında korumalıyım. Aklıma, hepimizin içinden geçen bu duyguları kâğıda dökmek geldi. Biz vicdanlı insanlarız, biliyorum. Ne kendime ne de sizlere haksızlık etmek istemiyorum. Ama 'O haberlere bakamıyorum, çok üzülüyorum' demek yerine; dirayetli olup her gün, az da olsa bir şeyler yapmaya devam edeceğim. Buradaki 'fikri cihat' ve
İnsan ve Hayat
o ev bin kez yıkıldı, bin kez yaptım. şimdi yine yangın yeri fakat bir damla su dökmem.
1000Kitap
Bir olanla son olan aynı şey değil..
Şu olmuş olalı aklıselim 9-10 yılda birini sevdim. Sonraları tatsız olaylar unuttum unutmaya ama benden çok şey aldı götürdü örneğin hiçbir şeyi önemseyememeyip ama her şeyi dert eden, birçok şeyi gereksiz bulup hayatımda ertelediğim, kimseye kendimce konuşamadığım ve daha nicelerini. En önemli olan ise kimseye güven edemeyip sevemememi sağladı sonra ne oldu biri geldi zamansızca başta birisiydi ama hayat kazanmayı seven biriydi yine önemsemedim ben bitmiştim dedim kimse kurtaramaz dedim ama öyle olmadı geldi sevdi yaşadı ve yaşattı yetmedi yol gösterdi sonra ne oldu tabiki de ben, her şeyin olumsuz sonucu olan ben, hayatımdan çıkarayımki onu mutsuz olmasın benim yüzümden dedim ama öyle olmadı yıllar sonra bende sevmiştim birini. Sevgi denen artık ne denir bu kelimeye bilmem ama beni tekrar hatırlattı bana ilk defa birine kendimi açıklayabildim ilk defa onunla hayat buldum. O benim hayayım boyunca güvenebileceğim tek insan oldu ama yine ben ona sırtımı döndüm başaramadım bir daha yaşamaya. Onunda sağlam bi geçmişi yoktu belki ama benim gibi bir alçak değildi. Neyse bana kızmaya daha çok zamanım var boşvereyim şimdilik. O sanıyorduki insanlar tanışmalı herkes her şeyini bilmeli ki birbirlerine ayak uydursunlar bense tam tersi düşünürdüm bu konuda insan yaşadıkça birbirini tanır birbirini anlar derdim. Onu tanımak için uğraşmadım bilirdim sızlayan yaraları vardı sızlatmamalı insan. İnsan en düzgün kişiyi bulunca tamam bu o kişi ben demedim onu kendimden uzaklaştırdım belki de iyi yaptım onun adına bilmiyorum ama ben kendimden nefret ediyorum bi insan birini severken nasıl hayatına almak istemez nasıl kendinden uzaklaştırır onu demi işte ben tam olarak bunu yaptım. O belki buraları okumak istemediği için benden haber almamak için ortak kullandığımız her yerden bir şekilde