Bu dünyada herkes, acıların eşsiz tadını tatmalıydı. Acının ne olduğunu bilmeyen insan mutlu olamazdı. Ama gerçek acılar. Tek başına çekilen acılar. Kimseden yardım beklenmeden yüklenen acılar.
"Gözümüzden kaçan ne çok güzellik var şu hayatta. Biz fark etmesek de, bir başkasının gıyabında edilen zarif dualar, sessizce uzatılan yardım elleri hiç eksilmiyor. Kendi yarasına bakmadan başkasının sızısını dindirenler, bir karıncanın yaşamına hürmet edenler var. Kötülük ne kadar görünür olursa olsun, iyilik her zaman daha köklüdür. Zira dünya, o sessiz merhametin omuzlarında dönmeye devam ediyor."