"Zambaklar en ıssız yerlerde açar
Ve vardır her vahşi çiçekte gurur
Bir mumun ardında bekleyen rüzgar
Işıksız ruhumu sallar da durur
Zambaklar en ıssız yerlerde acar"
Kökler ve dallar sembolizmine baktığımızda dünyaya gelirken aldıklarımız ve bu dünyaya bıraktıklarımızı anlatır. Ağacın dengeli bir şekilde ilerleyemeyişi bazen köklerindeki kayalıklardan bazen büyürken köklerine aldığı yaralardan bazen ise çevresindeki onu sınırlandıran diğer etkenlerden. Ancak biz her zaman görünür odanın üzerine yorum yapar ve bunlar üzerine suçlama /eleştiride bulunuruz. Görünür olmayan alandaki karanlıkta kalanlarla bazen temasımız olmayışının belki de gözlerimizi bu gerçeklikten kaçırmalarımızın yansımalarıdır tepkilerimiz.