Her ayrılık vedayı hak eder. Bazen iki kişi arasında kimi zamansa tek başına. Geç kalınmış ya da tam zamanında; yasını tutamadığımız hiçbir şeyle gerçekten vedalaşamayız. Zamanı geldiğinde kesilmemiş bağlar geleceğe pranga olmasın diye, buraya kadardı, hoşça kal diyebilmek gerekir.
Bazen eski bir fotoğraf, bazen eski bir arkadaş ya da bir köşede unutulmuş eski bir mektup, bize bir zamanlar olduğumuz o kişinin bambaşka yerlere gittiğini hatırlatır. Zira, orada, onların arasında oturan, ona değer veren, bunu seçen, şunu yazan o insan artık yoktur.