Dışarıda kar yağıyor. Kar taneleri ne kadar huzurla düşüyor. Sade, sakin, bu yüzden görkemli. Kar
taneleri, kendileriyle kavga etmiyor. Sadece varoluşunu ve yok oluşunu yaşıyor. Sen ne için yaşıyorsun?
İnsan üç beş damla kan, ırmak üç beş damla su;
Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu.
Geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek;
Siz, hayat süren leşler, sizi kim diriltecek?