Elif Key Yorumları ve İncelemeleri
Elif Key yorumları ve incelemelerini, Elif Key kitabı hakkındaki okur görüşlerini , Elif Key puanlarını 1000Kitap'ta bulabilirsiniz.
Hani bazı kitapları bir solukta okursunuz ya, işte ben elif key'in kitabını da o şekilde bitirdim. Biraz siyasi iğnelemeleri biraz hayattan gayeler çok başarılı ve çok güzel bir şekilde dökmüş düşüncelerini sayfalara. Tavsiye ederim...
“Hiç tanımadığınız biriyle bir yerde oturup bir şeylerden sohbet etme hissi bu kitap. Siz susuyorsunuz Elif Key anlatmaya başlıyor; bugünden, dünden, eskiden olup artık olmayanlardan, çocukluktan, büyümekten, aşktan, arkadaşlıktan, toplumdan, aileden.. belli bir konusu yok kitabın. Bence bize iki çay söyle gibi bir kapak yazısı seçmesi de bundan. Bize iki çay söyle dediğiniz bir arkadaş gibi görünüz kitabı ve öyle değerlendiriniz.Ben eseri sıcakkanlı buldum”
"En çok kim seviyor seni?... En son ne zaman kendi hatrını sordun?... Kaç defa düştün, kaç defa ayağa kalktın?... En son kime, “Senin kredin sonsuz bende” dedin de sonra dostluğunu takside bağladın? Vazgeçtiklerinle vazgeçemediklerinin boyları kaç metre olmuş biliyor musun? Şimdi sana kaybolan yıllarını verseler geri alır mısın?... Hayat bu. Sonra bir bakmışsın aklını, kalbini merdaneye kaptırmışsın..."
Kimi yerde duygusal ve içe dönük kimi yerde gerçekçi, sert ve dışa dönük yazılar... hayata dair okunası yaşanmışlıklar, yaşanılabilir ihtimaller, aile ve çevremizi oluşturan kişilerle olası anılar üzerine keyifle ve kesintisiz okuyabileceğiniz bir kitap.
Kitap ismi de tam yerinde...
Böyle bir arkadaşın gibi konuşur ve anlatır sana Elif key. Hayatini,çocukluğunu, ve şimdiyi...Yaşanmış olayları da arada irdeleyerek hem gülümsetti hem de üzdü yazar.
Kitapta, gündelik hayatın akışında unuttuğunuz veya herhangi bir sebepten ötürü es geçtiğiniz çok fazla şey bulacağıniza da eminim.
İyi okumalar diliyorum
Geçen hafta kitaplık düzenlemesine giriştim.Böylece kıyıda köşede kalmış kitaplarım ortaya çıktı.
Elif Key'in gazete yazılarından oluşmuş, Bize İki Çay Söyle kitabını da bu düzenleme sırasında ayırdım, okumak üzere.
Elime bir aldım, bırakamadım.
İlk yazı olan "Buna tıpta büyümek mi deniyor?" aldı götürdü beni çocukluğuma.Hem güldüm, hem ağladım.
Ama daha çok ağladım.
"Çok ağladım.Dünyanın bütün anneanneleri gitmiş, bütün çocukların ev karıştırma izinleri kalkmış, parklardaki bütün salıncakları bana verseler olmayacakmış gibi ağladım.
Kimse annemden çok ağlamadı.Annemin annesi gitti, her gün konuştuğu insan yok oldu, annemin kronometresi sıfırlandı, bilgi bankası silindi, hayatından " Anneme sorarım" cümlesi gitti."syf 14
Benim de kronometrem sıfırlandığı, bilgi bankam silindiği, anneme sorarım cümlesi kaybolduğu için çok ağladım.
Kadrini kıymetini yeterince bilemediğimi düşündüm, o çocukluk günlerinin.İnsan yaşarken anlamıyor ki yaşadıklarının güzelliğini.
Elif Key, ülke gündemine oturmuş, içimizi yakan toplumsal acılara da odaklanıyor yazılarında.Zevkle okudum.
Kitap boyunca gorsel fonda; vizonteledeki, cesme basindaki raki sahnesi...Oylesine sari sicak,serin,sakin.
Yarin bayrammis da ustelik bayramligin da varmis gibi mutluluk verici,bi yandan da rugan bayram ayakkabilarinin arkasi ayagini acitmis hirpalamis canina okumusta yine de ses edememissin gibi huzunlu...
Okunur yani yutulur hatta.
Kitabı genel olarak beğendim. Bu yazar ile tanışma kitabım oldu diyebilirim. Aylin Balboa'nın tarzına benzettiğim için de beğenmiş olabilirim, bilemiyorum. Kitabın dili sadeydi. Yer yer komik bir anlatıma sahipti. Ülkemiz hakkında ise vurucu kısımlar vardı. Bu anlamda okuru duygusal anlamda etkileyebileceğini düşünüyorum. Kitabı okumanızı tavsiye ederim.