Hakkında
Doğma büyüme Ankaralıdır. İş hayatının "göçebe yıllarım" dediği müfettişlik dönemi haricinde, bu şehirden neredeyse hiç ayrılmamıştır. Ankara Anadolu Lisesi'nden 1988'de ve Mülkiye'den 1992 yılında mezun olmuş. Bir kamu bankasında 27 yıl yöneticilik yapmış. 2021 yılında da emekli olmuştur.
2000'lerin başında ilk olarak Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı'nda çok değer verdiği yazar Mehmet Eroğlu'nun yaratıcı yazarlık atölyelerine katılmıştır. Mehmet Eroğlu dışında Ali Cengizkan ve Ahmet İnam gibi değerli yazın ve düşün insanlarından da dersler almıştır.
Daha sonra değerli edebiyatçı Aydın Şimşek'in atölyesine katılmıştır. O atölyede de Hasan Ali Toptaş, Cemil Kavukçu, Ahmet Telli, Salih Bolat gibi birbirinden kıymetli edebiyatçıların yazarlık deneyimlerinden birçok şey öğrenmiştir
Muhtelif dergi ve derlemelerde birçok öyküsü derece almış, yayınlanmıştır.
Ünvan:
Yazar
Doğum:
Ankara, Türkiye
Okurlar
1 okur beğendi.
1 okur okudu.
Okur demografisi
Kadın% 0.0
Erkek% 0.0
0-12 Yaş
13-17 Yaş
18-24 Yaş
25-34 Yaş
35-44 Yaş
45-54 Yaş
55-64 Yaş
65+ Yaş
Reklam
Alıntılar
Çikolata
/ E. Ezgi Kayaoğulları
Kahveyi koydu, suyu ekledi. Yeni nesil cezveyi boşluğa yerleştirip makinenin düğmesine bastı. Ne iyi olmuştu şu kahve makineleri. Eskiden olduğu gibi taşmasın diye gözünü ayırmadan başında beklemek gerekmiyordu. Dolaptan pembe çiçekli fincanı çıkardı, güzelce tabağına yerleştirdi. Sıra geldi çikolataya. En sevdiği bitter çikolatayı çıkardı. Daha dün almıştı. Bu seferki Antep fıstıklıydı. Paketi ters çevirip tezgâhın üzerine koydu, önce üstteki kâğıt ambalajı açtı. Alüminyum folyosu üzerindeyken çikolatanın bir kenarını yukarı kaldırıp eliyle kırdı. Folyo biraz yırtılıyor ama kareye benzer parçalar halinde kırılıyordu böyle yapınca. Her zamanki gibi bir parçayı ağzına attı. İkincisini fincanın yanına koydu. Pakette kalan çikolatayı tekrar ambalajına koyup kâğıdı sardı, üzerine lastik geçirdi ve yerine kaldırdı.
Çikolata ağzında nefis bir tat bırakırken hangi parça daha lezzetli oluyor, diye düşündü. Şimdi yediği ilk parça mı yoksa kahvesini bitirdikten sonra yediği o ikinci parça mı? Bu ilk parça daha lezzetliydi sanki. Hem mis gibi kokuyor hem de birazdan içeceği kahveyi müjdeliyordu. Galiba bu yüzdendi. Paketi yeni açtığı için çikolata pek güzel kokmuş, kokuyla birlikte verdiği keyif de artmıştı. Peki ona keyif veren kahvenin kokusu muydu, yoksa çikolatanın mı? Emin olamadı...
Bir Dünya Vapur / Hanife Baş
Dünyada aynı anda kaç tane yolcu vapuru hareket ediyor olabilir ki? Ya da bir vapur ömrü boyunca kaç kilometre yol kat eder? Zihnimde bu sorular dolanırken kırmızı paltolu bir kadın telaşla adımlarını hızlandırdı... Meydanı taze bir simit kokusu sarmıştı. Mavi sular dalgalanırken iskeleden kalkan bir vapurun düdüğü, konuşmalar, satıcıların sesleri ve martıların çığlıkları birbirine karışıyordu. Hava pırıl pırıldı ama hafiften soğuktu. Kafamı kaldırmamla vapurun hareket edeceğini görmem bir oldu. "Yeter artık soru sorduğun, çevreyi izlediğin! Biraz adımlarını hızlandır, işe geç kalacaksın," diye söylendim kendi kendime. Vapura yetişmeye çalışanlara katıldım, yarış pistindeki bir atlet gibi soluk soluğa. Ama bir saniye... Sadece bir saniye farkla kaçırmıştım işte. Kapıda nefes nefeseydim. Vapur bana meydan okurcasına "Vuuuvv, Vuuuvv' diye sesler çıkararak uzaklaşıyordu.
Bir sonraki vapuru, 07.30'u bekleyecektim. Kararsızdım, içeri mi girsem, dışarıda mı beklesem? Yolcu salonunda oturmaya karar verdim. On yıldır vapurla işe gidip geliyordum, her gün kıtalararası yolculuk yapıyordum, Anadolu Yakası'ndan Avrupa Yakası'na. Salonun en iyi gözlem noktalarından birine yerleştim, insanlar ellerinde telefonlar, simitler, kahvelerle yavaş yavaş salonu dolduruyordu, sabah telaşı herkesin yüzüne sinmişti. Yeni gelen yolcular hızla ulaşım kartlarını makineye okutuyor, bip bip sesleri havada yankılanıyordu. Esneyenler, derin sohbete dalanlar, el ele tutuşan çiftler, gözleri uykulu iş insanları... Her biri kendi dünyasında, kendi telaşında...
Reklam
Reklam