Hakkında
1943 yılında New York´ta doğdu. Tarih ve sosyal bilimler konusundaki lisans öğrenimini 1964´te New York Eyalet Üniversitesi, Binghamton´da tamamladı. Chicago Üniversitesi´nde sosyal antropoloji dalında yüksek lisans (1968) ve doktora derecesi (1973) aldı. Önce New York Üniversitesi´nde (1972-1976), daha sonra da Boğaziçi Üniversitesi Sosyoloji Bölümü´nde (1976-1990) ve Hunter Koleji, New York Şehir Üniversitesi'nde (1991-1999) öğretim üyesi ve araştırmacı olarak görev yaptı. 1999´dan beri İstanbul Bilgi Üniversitesi Sosyoloji Bölümü´nde öğretim üyesidir.
Ünvan:
Yazar, Öğretim Görevlisi
Doğum:
New York, ABD, 1943
Okurlar
2 okur beğendi.
27 okur okudu.
2 okur okuyor.
38 okur okuyacak.
1 okur yarım bıraktı.
Okur demografisi
Kadın% 58.6
Erkek% 41.4
0-12 Yaş
13-17 Yaş
18-24 Yaş
25-34 Yaş
35-44 Yaş
45-54 Yaş
55-64 Yaş
65+ Yaş
Reklam
Alıntılar
Hanede refahı sağlayacak yollardan biri, birden fazla ücretli çalışanın olmasıdır. Diğer bir yol, hanedeki fert sayısını olabildiği kadar düşük seviyede tutmaktır. Üçüncüsü ise, tüketimi, hanenin ihtiyaçlarına ve gelirine göre düzenlemektir. Bu, hassas ve başarılması güç bir dengedir. incelediğimiz aileler, hanehalkı içinde çalışan sayısını olabildiğince artırarak kaynaklarını azami düzeye çıkarmaya çalışıyorlardı. lncelenen hanelerin yandan çoğunda birden fazla ücretli çalışan bulunmaktaydı. Ancak, doğulular, hanedeki toplam tüketici sayısını düşürme konusunda daha başarısızdılar.Ayrıca, eşlerinin ev dışında çalışmasına izin vermediklerinden, Çukurovalılar için önemli olan bir gelir kaynağını da yitiriyorlardı. Çukurovalıların, fabrikalarda veya kamu hizmetinde çalışma, vasıflı veya ücreti yüksek işlere girme olasılığı daha yüksekti. Örneklemimizde yer alan (biri hariç)
bütün memurlar ve bütün fabrika çalışanları Çukurovalı'ydı. Doğulular, daha çok, seyyar satıcılık, inşaat işçiliği gibi daha az gelir getiren işler yapıyorlardı. Bu işlerin birçoğu mevsimlik ve güvencesi olmayan işlerdi. Büyük ölçekli kuruluşlarda çalışanların faydalandığı sosyal güvenlik ve diğer haklara sahip olmaya çalışmıyorlardı.
Sayfa 46
Osmanlı İstanbul'unda merkezi olarak evlilik kayıtları mevcut değildi, sadece boşanma için şer'i mahkemelere intikal eden davaların kayıtları vardır ki bunlarda iyi bir örneklem oluşturmazlar. 1905 öncesine ait imam nikahı kayıtları demografik ve tarihsel bakış açısından oldukça yetersizdir.
Reklam
Reklam