C.W.C. Oman

C.W.C. Oman

Yazar
7.3/10
4 Kişi
·
9
Okunma
·
2
Beğeni
·
96
Gösterim
Adı:
C.W.C. Oman
Tam adı:
Sir Charles William Chadwick Oman
Unvan:
İngiliz Askeri Tarihçisi, Yazar
Doğum:
Hindistan, 12 Ocak 1860
Ölüm:
Oxford, Birleşik Krallık, 23 Haziran 1946
Charles William Chadwick Oman (1860 –1946) tarihleri arasında yaşamış ünlü İngiliz ortaçağ uzmanlarındandır. Yayımlanan bir çok kitabı olmasına rağmen henüz Oxford 'da öğrenciyken yazdığı "Ok, Balta ve Mancınık" en çok bilinen kitabıdır.
7. yüzyılda Halid bin Velid ve Amr bin As önderliğinde Suriye ve Mısır'ı fetheden Araplar, zaferlerini ne silahlarının üstünlüğüne ne de örgütlerinin mükemmelliğne borçluydular. Kaderciliklerinden gelen fanatik cesaretleri sayesinde kendilerinden daha iyi silahlanmış, daha disiplinli askerlerin karşısına çıkabilmişlerdi.
Türk ordusu mızrak ve pala taşıyan, zafer içinse oklarına güvenen sayısız hafif atlı askeri çetelerden oluşuyordu. Taktikleri aslında Atilla'nın taktiklerinin aynısı, Alp Arslan ve Batu Han'nın taktiklerinin habercisiydi. Türkler, " her türlü pusu ve manevraya yatkın" keşif kollarını yerleştirirken de çok dikkatli oldukları için süpriz saldırılarla nadiren karşılaşıyor, hatta hiç karşılaşmıyorlardı. Ne var ki eşit konumda ve açık alanda yapılan bir savaşta, onlara hemen yaklaşması ve uzaktan karşılıklı ok atışına girmemesi tavsiye edilen Bizans ağır süvarisi tarafından alaşağı edilebiliyorlardı. Düzenli piyadeyi yaramıyor aslında piyadeye saldırmaktan kaçınıyorlardı, çünkü Bizans yaya okçularının yayları onların kısa silahlarına kıyasla daha uzun menzilliydi. Dolayısıyla bu yaya okçular, düşman atlarını önceden vurabiliyorlardı. Türklerin üzerlerindeki zırhlar atlarını değil sadece kendi vücutlarını koruduğu için bir anda atsız yani tamamiyle çaresiz durumda kalabiliyorlarladı. Bozkır göçebesi asla kendi ayakları üzerinde savaşma alışkanlığı edinememiştir. Dolayısıyla Türklerle atsız savaşmak tercih ediliyordu; ancak, hızlı toparlanabildikleri için takip sırasında daima dikkatli olmak ve askerlerin kaçmasına izin vermemek gerekiyordu.
Bizans'ın ihtişamı 1071' de yapılan Malazgirt Savaşı'yla sona erdi. Bu savaşa Romanos Diogenes'in aceleciği Asya thema'larındaki güçlerin Alp Arslan'ın okçuları tarafından yok edilmesine yol açtı. Asyalı soyluların feodal hizbinin adayı olan İsaakios Komnenos'un yükselişiyle belirginleşen merkezi çürüme, ordunun güçten düşmesine neden olmuş olabilir. Ancak ölümcül sonuca yol açan Malazgirt oldu, çünkü Anadolu'nun içlerindeki thema'ları Selçuklu Türkleri tarafından işgal edilince, imparatorluğun asker kaynağı olan ve beş yüz yıldır doğu ordusunun çekirdeğini oluşturan yiğit İsaurialıların ve Ermenilerin toprakları imparatorluktan  koptu.
Sultanlar topun önemini anlama bakımından da çağlarının ilerisindeydiler. Kostantinopolis'in 2. Mehmet tarafından zaptı, muhtemelen sonucun topçunun gücüyle belirlendiği bir büyük olaydı. Önceki yılların hafif topları, sonuçları bakımından asla Fatih'in kuşatma düzeniyle kıyaslanabilir bir başarı sağlamamıştı. Birkaç on yıl sonra yeniçerilerin arkebüz hattının sahra topu ateşiyle desteklediğini görüyoruz. Çok sayıda top öne çıkarılıyor ve süvarinin top aralarındaki boşluklardan ileri fırlamasını önlemek için birbirine zincirleniyordu. Bu sistemin atlı sayısı üstün bir düşmana karşı hem Mercidabık hem de Çaldıran'da büyük bir başarıyla uygulandığı söylenebilir.
14. yüzyılın İngiliz zaferleri sadece savaşma heyecanıyla açıklanamazdı. Özgüven ve kavgacılık Roosebeke'teki Flamanlarda ya da Falkirk'deki İskoçlarda da eksik degildi, ama başarı kazanamamışlardı. Onları Crécy ya da Poitieres savaş alanlarının efendisi haline getiren, cesaretlerinden çok mükemmel silahları ve 'yeoman' taktikleriydi.
Kanuni dönemine kadar yeniçerilerin sayısı 12.000'i bulmuyordu. Yeniçerilerin erken başarıları İngiliz okçusunun başarı nedenleriyle tamamen aynıdır. Bu erken dönemin silahı yaydı. Batının uzun yayı değildi ama yinede son derece etkiliydi. Yeniçerinin yay dışındaki teçhizatı çok basitti: Savunma silahı taşımıyor, sadece sivri uçlu bir keçe başlık ve dizlerine kadar uzanan bol gri bir gömlek giyiyordu. Yay ve sadağının yanında, bir palası ve uzun bir kılıcı vardı. Sofuca bir disiplin yakın düvüşte onu yenilmesi zor bir düşman haline geriyordu.
Yeniçerilerin fitilli tüfeği görece erken bir tarihte kullanmaya başlamaları dikkat çekicidir. Bu, Hunyadin'in Kosova'da kullandığı tüfeğin sağladığı etkinliğin bir sonucu olabilir. Yeniçerilerin bu yeni silahı benimseyerek arbalest'leri ıskartaya çıkardıklarını görüyoruz. Ancak nasıl olursa olsun Osmanlı bu değişimi Avrupa'dan çok önce ve Uzakdoğu uluslarından neredeyse bir yüzyıl önce tamamalmıştır.
17. yüzyıl İngiltere'sinde olduğu gibi, 15. yüzyıl Bohemya'sında da fanatizm düzensizlik değil, katı bir disiplin yaratmıştı. Bütün ülkenin, yetişkin nüfusunun dönüşümlü olarak savaş meydanına süren iki kilise etkinlik bölgesine ayrıldığından eminiz. Bu nüfusun yarısı savaşa gittiğinde, diğeri geride kalıyor, kendisinin ve komşularının topraklarını işlemekle uğraşıyordu. Her adamı askere alan son derece kapsamlı bir askerlik yasası yürürlükteydi. Böylece fazla büyük olmayan bir devletin savaş alanına çok kalabalık orduları nasıl sürebildiğini anlamak mümkün olmaktadır.
Yazara henüz inceleme eklenmedi.

Yazarın biyografisi

Adı:
C.W.C. Oman
Tam adı:
Sir Charles William Chadwick Oman
Unvan:
İngiliz Askeri Tarihçisi, Yazar
Doğum:
Hindistan, 12 Ocak 1860
Ölüm:
Oxford, Birleşik Krallık, 23 Haziran 1946
Charles William Chadwick Oman (1860 –1946) tarihleri arasında yaşamış ünlü İngiliz ortaçağ uzmanlarındandır. Yayımlanan bir çok kitabı olmasına rağmen henüz Oxford 'da öğrenciyken yazdığı "Ok, Balta ve Mancınık" en çok bilinen kitabıdır.

Yazar istatistikleri

  • 2 okur beğendi.
  • 9 okur okudu.
  • 2 okur okuyor.
  • 2 okur okuyacak.
  • 1 okur yarım bıraktı.